Ellerini beyaz, yaldızlı kuşağına sokmuş Matlube Hanım, kapı eşiğine kadar geldi. Sevgiyle içeri baktı.

Yeni bir sayfayı okudu Süleyman Çelebi:

Ölmeyüp Îsâ göğe bulduğu yol.

Ümmetinden olmak için idi ol.

Dahi hem Mûsâ, elindeki âsâ,

Oldu onun izzetine ejderhâ.

Çok temenni kıldılar Hak'dan bular,

Kim Muhammed ümmetinden olalar.

Gerçi kim bunlar dahi mürsel-durur.

Lâkin Ahmed efdal-ü ekmel-durur.

Zirâ efdallığa ol el yak durur.

Ânı eyle bilmeyen ahmak-durur.

Daha önceden yazdıklarının üstüne okşayarak koydu.

Bütün peygamberler hep O Resûlün ümmeti olmak şerefiyle şereflenmeyi isterken bu nasipsiz, cüce beyinlilerin ne yapmak istediklerini düşünüp gayr-i ihtiyari dişlerini sıktı. Başını sağa sola çevirdi.

Zirâ efdallığa ol elyak durur.

Ânı eyle bilmeyen ahmak-durur.

Diyerek son mısraları birkaç defa tekrarladı. Gülümsedi.

Ellerini beyaz, yaldızlı kuşağına sokmuş Matlube Hanım, kapı eşiğine kadar geldi. Sevgiyle içeri baktı. Söveye yaslandı. "Efendi" diye seslendi. Beyaz başörtüsünü düzeltti. Parlak ışıl ışıl gözlerle Çelebisine bakarken, yeni açılan bir gülü hatırlatan yüzü, güldü.

- Evimin direği efendim.

- Sultan'ım buyur.

- Kapıyı açık tutmasan iyi olur.

- Dalgınlık işte...

- Havalar gittikçe sertleşiyor. Sonra soğuk alırsın. Kâğıtlar arasına öyle dalıyorsun ki her şeyi, kendini unutuyorsun.

- Haklısın Sultan'ım. Gecikmiş günlerin intikamını alıyorum herhâlde.

- Cenâb-ı Allah mahcup etmesin efendim. Ne diyeyim

Diyen Matlube Hanım, memnun ve mütebbessim gerisin geri çıktı.