Öyle bir görevdi ki "gidip dönmemek, gelip bulamamak" da vardı neticesinde.

Gülşah'ı gördüğünde her nedense hep tuhaf bir hâl alır, hissiyatı kabarırdı. Yine öyle oldu. Sevdiği hayat arkadaşı yanında, yakınında ve onunla birlikte olduğu hâlde bu hassasiyet de neyin nesiydi

Aldırmadı içindeki sese. Pencereye, sevgilisine yoğunlaştı. Perdenin aralığından sızan ışığın alaca aydınlığında daha bir alımlı görünüyor, ruhları ürpertecek kadar latif güzellik taşıyordu. Elini uzattı. Müstakbel evlâdının anasını incitmeden, nazikçe tutuverdi kollarından. Gülşah'ın birdenbire ödü kopacaktı neredeyse. "Ay!" diyerek dönüp sevgili Doğan'ını karşısında görünce boynuna sarılmamak için kendini zor tuttu. İçeride muhterem kayınvalidesinin görmesinden çekindi ne de olsa. Korkusu da geçmişti, yorgunluğu da. İliklerine kadar ferahlamış, rahatlamıştı.

"Camları dışarıdan silmek için çıkmıştım."

"Tabii hemen yakaladım değil mi"

"Hep öylesin; ummadığım zaman, olmadık yerde karşıma çıkarsın..."

"Herkesin bir huyu var."

"Seninki de böyle işte."

"Evet benimkisi..."

Gülşah eliyle ağzını tutarak fazla konuşmasına fırsat vermeden sözünü kesti. Pencerenin önünden bahçenin içine doğru yürürlerken;

"Her şeyin güzel canımın içi..."

"!!!"

"Dünyanın en şanslı kadını herhâlde benim... Senin gibi biriyle evimi, ekmeğimi, zamanımı ve bütün ömrümü paylaştığım için."

"Bir o kadar da benden..."

Şangır, şungur pencerenin kapanmasıyla geri dönen çift, camın arkasında hayal meyal görünen Matlube anaya el sallayıp gülüştüler. Kurumuş yaprakları çiğneyerek pürneşe içinde evlerine yöneldiler.

Söze nereden başlayacağını bilemeyen Doğan Bey, bir bahâneyle bugün kendine tevdi edilen yeni vazifeden can yoldaşını haberdar etmenin yollarını arıyordu. Öyle bir görevdi ki "gidip dönmemek, gelip bulamamak" da vardı neticesinde. Yine ilk hamleyi Gülşah yaptı.

"Heyecanlısın yiğidim!"