Burası diğer han odalarına nazaran daha süslüceydi. Pencereleri büyük olduğundan daha bol ışık alıyordu.

Kahvaltısını ve bugünkü yapacağı istirahatini unuttu Doğan Bey. Odanın içinde biraz yürüdü. Döndü durdu. Sonra da aklına bir şeyler gelmiş gibi koşar adımlarla hancının mekânına gitti.

Burası diğer han odalarına nazaran daha süslüceydi. Pencereleri büyük olduğundan daha bol ışık alıyordu. Duvarlarında, değişik şehir ve kültürlerinden gelen hediyeler, çeşitli eşyalar asılıydı. Bir önceki seferinde getirdiği Bursa işi kılıç da duvardaydı. Ona hususi yer ayırmıştı. Giriş kapısının üstünde kocaman bir geyik kafası, olanca tabiiliğiyle, alay ediyor gibi dişlerini sıkmış, sırıtıyor, derin mağara ağzını hatırlatan göz çukurları ise kapkaranlıktı.

Ter ve küf karışımı keskin bir koku yüzüne çarptı. Hava sıcak olduğu hâlde hâlâ camlar inikti. Hancı, köşedeki sedire uzanmış, üstünde kül rengi koyun yününden yapılmış bir örtü olan ayaklarını, karşısındaki maun sandığın üzerine dayamıştı. Saçı, sakalı alaca beyaz, yüzü güneş yanığı kırmızımsıydı. Karşısında Doğan Bey'i görünce bir kahkaha patlattı. Uzattığı ayaklarını topladı.

- Can gardaşım sen buralar! Burda, bu vakitte ne arıyorsun be

Diye şakayla karışık hayretini gizleyemedi.

- Beni kontrole mi geldin yoksa

- Dostum bırak laf atmayı da, işim çok.

Hancı, boş lakırdılardan, hareketlerden hiç de hoşlanmayan bu genç Osmanlı'nın telâşından dolayı iyice meraklanmıştı.

- Hani sen bugün hep istirahat edecektin Hayırdır ne oldu Kötü bir durum mu var

- Hayır! Lakin acele gitmem lazım!

- Nereye Dünyada olmaz! Yorgun argın böyle bırakamam!

- !!!

- Ne var, ne yok Söyle bakalım. Söylemezsen bir adım atmam buracıktan.

- Hiç!

- Nasıl hiç Siz gençler her şeyin adını "hiç" koydunuz. İşin içinden de kolayca çıkıverdiniz. Ona hiç, buna hiç, hiç de hiç...

Hancı, Doğan Bey'in has adamlarındandı. Onu çok sever, her şeyi açıkça konuşur, zaman zaman dertleşirlerdi. Hanın alt katlarından gelen şen şakrak kahkahalara kulak kabarttı Doğan Bey.