Kafadarlar, plan icabı, şatonun merdivenlerini tırmanmaya başlamadan önce, Kâbus'un ve maiyetinin önünden geçtiler.

İşte yine babaları gibi, evlatları da beraberler omuz omuza. Büyük bir hizmet için, canlarını hiçe sayarak, kefenlerini koltuklarına alıp yollara düşmüşlerdi.

Alışık olmadıkları, sevmedikleri acayip kıyafetler içinde hedefe doğru yürüyorlardı aynı îmânla.

Doğan ile Hasan, elleri ayakları prangalı, diğerleri kılıç kalkanlı şövalye olmuşlardı bugün. Atmaca'nın muzipliği tuttu;

- Bu ne hâl böyle beyim

Gümüş gibi pırıl pırıl, parıldayan kılıcına, kalın çelik kalkanına ters ters bakan Doğan;

- Esirlik!

Diyerek, etrafa göz gezdirdi. Kabartmalarla bezeli bölmeler, "aziz" resimleriyle süslenmiş tavanlar, binaya katedral havasını vermişti.

Yanındakinin duyacağı şekilde;

- Ne acayip yerler

- Sorma! Ahmaklar olmasaydı, dünyanın vay hâlineydi. Kimler mamur edecekti ki

- Eyvallah!

Kafadarlar, plan icabı, şatonun merdivenlerini tırmanmaya başlamadan önce, Kâbus'un ve maiyetinin önünden geçtiler.

Şövalye kıyafeti içindeki akıncılar, ilk defa tiksinerek yerlere kadar eğildi. Kâbus ve maiyetini selâmladılar. Temenna ederek geri geri çekildiler.

Osmanlı şeref ve haysiyetini ayaklar altına almış gibi davranmak pek hoşlarına gitmese de Emîr Sultan hazretlerinin; "İlm-i siyaseti bilmeyen hizmet edemez. Muvaffak ve muzaffer olamaz..." sözlerini de çok iyi biliyorlardı. Ya nefislerinin, kibirlerinin esiri olup öleceklerdi. Ya da ilm-i siyasetin gerektirdiğini yapıp hedeflerine varacaklardı. Başka seçenekleri yoktu.

Bu kadar berbat kilise gibi bir yerde, zalim bir şövalyenin önünde eğilmek ne talihsizlikti elbette. Yüzünü buruşturdu Boğa Hasan. Bir ara şaşkın ve telâşlı bakışlarla Maria ile göz göze geldiler. Maria hiç bozuntuya vermeden, "Barbarlar!" dedi. Peşlerine doğru tükürür gibi, hakaret dolu bir hareket yaptı.

Zindancıbaşının koluna girdi. Babasına döndü;

- Halk, sabırsızlıkla bu pisliklerin akıbetini bekliyor pederim.

- Ben de prensesim! Ben de!