Sanat ile özgürlük arasındaki ilişki, insanın onurunu, yaratıcılığını ve özerkliğini merkeze alan hümanist liberal düşüncenin en sahici tezahürlerinden biridir. Sanat, insanın kendisini ifade etme hakkının estetik alandaki karşılığıdır. Bu nedenle sanat, ne devletin ideolojik aygıtı ne de kolektif kimliklerin hizmetkârı olabilir. Sanat, her şeyden önce özgür bireyin sesidir.

Hümanist liberal bakış açısından özgürlük, sanat için yalnızca bir imkân değil, insan olmanın asli şartıdır. İnsan, özgür olmadığı sürece yaratıcı olamaz; yaratıcı olamadığı sürece de sahici anlamda insan kalamaz. Sanat, bireyin kendi aklına, vicdanına ve duygularına dayanarak dünyayı yeniden anlamlandırma çabasıdır. Bu çaba, her türlü kutsallaştırılmış otoriteye, değişmez dogmaya ve tekçi hakikat iddialarına karşı bir özgürlük talebidir.

Sanatın en temel işlevlerinden biri, insanı araç olmaktan kurtarıp amaç haline getirmesidir. Hümanist liberal düşünce, insanı ne devletin ne toplumun ne de ideolojinin hammaddesi olarak görür. Sanat da bu anlayışla, insanın iç dünyasını, kırılganlığını ve çoğulluğunu görünür kılar. Sanat, bireyin kendisi olma hakkını savunur. Bu nedenle özgür sanat, farklılıkları tehdit değil zenginlik olarak görür.

Sanat, hakikatin tek bir merkezden dayatılmasına karşı çoğulcu bir alan açar. Hümanist liberalizm için hakikat, tartışmaya ve yoruma açıktır. Sanat, bu açıklığın en canlı ifadesidir. Sanatçı, toplum adına konuşan bir vaiz değil; birey olarak düşünen, sorgulayan ve itiraz eden bir özne olarak var olur. Bu itiraz, yıkıcı değil; insan onurunu güçlendirici bir itirazdır.