İnsan dünyaya bir birey olarak doğmaz; birey olma imkânıyla doğar. Doğduğu toplum, içine yerleştirildiği kültür, kendisine öğretilen inançlar, aktarılan değerler ve belirlenen kimlikler, hayatının başlangıç koşullarını oluşturur. Ancak insanın hayatı, bu koşulların kendisine çizdiği sınırları kabul etmekten ibaret değildir. İnsan, kendisine verilmiş olanı sorgulayabilen, değiştirebilen, yeniden yorumlayabilen ve kendi oluşuna katılabilen bir varlıktır. İnsan olmanın anlamı, tam da bu oluş imkânında ortaya çıkar. Birey olmak, insanın kendisine verilmiş bir hayatı yaşamakla yetinmeyip kendi hayatının faili haline gelmesidir.
İnsan, bir toplumun üyesi, bir kültürün taşıyıcısı, bir dilin konuşanı, bir inancın mensubu veya bir ideolojinin taraftarı olabilir. Fakat bunların hiçbiri onun insanlığının tamamını tanımlayamaz. İnsan, kendisine verilmiş kimliklerden daha fazlasıdır. Kimlikler insanın dünyayla ilişkisini anlamlandırabilir, fakat onun varoluşunun sınırlarını belirleyemez. İnsan, içine doğduğu dünyayı olduğu gibi kabul etmek zorunda olmadığı gibi, kendisine sunulan kimliklerin içerisinde yaşamaya da mahkûm değildir. Kendi kimlikleriyle ilişki kurabilmesi, onları benimsemesi, dönüştürmesi veya onlardan uzaklaşabilmesi, birey olmanın temel koşullarından biridir.
Birey olmak, insanın kendi aklını kullanmasıyla başlar. Başkasının düşündüğünü düşünmek, başkasının inandığına inanmak, başkasının belirlediği ahlaki sınırlar içerisinde yaşamak, insanın kendi düşünsel varlığını gerçekleştirdiği anlamına gelmez. Düşünmek, mevcut düşünceleri tekrar etmek değil, insanın dünyayı kendi deneyimi, aklı ve eleştirel kapasitesiyle yeniden anlamlandırmasıdır. Hiçbir düşünce, inanç, gelenek, kurum veya otorite insanın sorgulama hakkının üzerinde değildir. İnsan, hakikatin pasif alıcısı değil, hakikat arayışının etkin öznesidir. Bu nedenle düşünsel özgürlük, birey olmanın ayrıcalığı değil, insan olmanın vazgeçilmez koşuludur.
Birey olmak, yalnızca düşünsel bir özgürlük meselesi de değildir. İnsan kendi bedeninin, duygularının, arzularının, cinselliğinin ve hayatının öznesi olmalıdır. İnsan bedenini, hayatını ve varoluşunu başkalarının mülkiyetine bıraktığında, kendi oluşuna yabancılaşır. İnsan üzerinde kurulan her türlü tahakküm, onun birey olma imkânını daraltır. Aile, toplum, devlet, din veya herhangi bir otorite, insanın kendi hayatı üzerinde karar verme hakkını ortadan kaldırdığında, onun özgürlüğünü değil, itaatini talep etmiş olur. İnsan, kendisine ait olan hayatı yaşama hakkına sahiptir. Bu hak, insanın kim olduğuna başkalarının karar vermesini reddetme özgürlüğünü de içerir.
Ancak birey olmak, başkalarından kopmak, yalnızlaşmak veya dünyayı kendi çıkarları etrafında örgütlemek değildir. İnsan, ilişkiler içerisinde oluşan bir varlıktır. Başkalarıyla karşılaşmak, sevmek, paylaşmak, dayanışmak, tartışmak ve birlikte yaşamak, insanın oluşunun önemli boyutlarıdır. Özgür birey, başkasının özgürlüğünü tehdit eden değil, başkasının da özgür bir birey olarak var olmasını kabul eden insandır. Bireysellik ile insanlık arasındaki ilişki, bir karşıtlık değil, birbirini tamamlayan bir oluş ilişkisidir. İnsan, kendi bireyselliğini gerçekleştirirken başkasının bireyselliğine saygı duymayı öğrenir. Özgürlük, yalnızca kendisi için talep edildiğinde eksik kalır; herkesin özgür olabileceği bir dünyanın kurulmasına katıldığında insani bir anlam kazanır.
İnsan olmak, tamamlanmış bir varlık olmak değildir. İnsan, sürekli oluş halinde bulunan, kendisini yeniden kurabilen, yanılabilen, öğrenebilen, değişebilen ve kendi hayatına yeni anlamlar verebilen bir varlıktır. İnsanlığın anlamını değişmez bir özde, kutsal bir kimlikte veya önceden belirlenmiş bir kaderde aramak, insanın oluş imkânını daraltır. İnsan, ne olduğuyla sınırlı değildir; ne olabileceğiyle de ilgilidir. Onun varoluşu, geçmişte kendisine verilmiş olanlardan ibaret değil, gelecekte kendi iradesiyle gerçekleştirebileceği imkânlardan oluşur.

19