Barış hakkında konuşurken çoğu zaman kolay bir tanımdan hareket ederiz: Savaşın olmadığı durum barıştır. Silahlar susmuşsa, çatışma sona ermişse, taraflar bir anlaşmaya varmışsa barışın gerçekleştiğini düşünürüz. Oysa insanlığın tarihi, savaşın sona ermesinin her zaman barışın başladığı anlamına gelmediğini gösteriyor. Silahlar susabilir, fakat korku yaşamaya devam eder. Sınırlar çizilebilir, fakat düşmanlık zihinlerde varlığını sürdürebilir. Bir anlaşma imzalanabilir, fakat insanların birbirine duyduğu güvensizlik, aşağılanma ve intikam duygusu ortadan kalkmayabilir. Belki de bu yüzden barış, insanlığın ulaştığı doğal bir durum değil, sürekli olarak yeniden yaratmak zorunda olduğu en zor ihtimaldir.

Asıl soru, insanın neden çoğu zaman şiddeti barışa tercih ettiğidir. Psikolojik olarak insan belirsizlikten korkar. Tanıdığı dünyaya ait olmak ister. Kendisinden farklı olanı anlamakta zorlandığında onu tehdit olarak algılayabilir. Bu noktada öteki, gerçek bir insan olmaktan çıkar ve bir kategoriye dönüşür: yabancı, hain, düşman, sapkın, tehlikeli. Şiddetin en önemli hazırlığı çoğu zaman savaş meydanında değil, insan zihninde gerçekleşir. Bir insanı öldürmeden önce onu insanlığın ortak alanının dışına çıkarmak gerekir.

Bütün savaşların arkasında bu psikolojik mekanizmanın farklı biçimlerini görmek mümkündür. İnsanlar yalnızca topraklar için savaşmazlar. Korkuları, aşağılanmaları, geçmiş travmaları, kolektif hafızaları ve kimlikleri için de savaşırlar. Bu nedenle barış yapmak, yalnızca siyasi aktörleri aynı masaya oturtmak değildir. Bazen insanların geçmişle, kendi korkularıyla ve birbirleri hakkında kurdukları hikâyelerle yüzleşmesini gerektirir.

Toplumlar da bireyler gibi hafızaya sahiptir. Bazı toplumlar çocuklarına zafer hikâyeleri anlatırken başka toplumlar yenilgilerinin acısını aktarır. Bir kuşağın yaşadığı travma, sonraki kuşakların kimliğinin parçası haline gelebilir. İnsanlar hiç görmedikleri savaşların öfkesini taşıyabilirler. Hiç tanımadıkları insanlardan, kendilerine anlatılan tarih nedeniyle nefret edebilirler. Böylece geçmiş yalnızca geçmiş olmaktan çıkar; bugünün siyasetine ve geleceğin ihtimallerine hükmetmeye başlar.

Barışın önündeki en büyük engellerden biri de budur: İnsanların hafızaları çoğu zaman adaletten daha uzun ömürlüdür. Barış, geçmişi unutmak anlamına gelmez. Unutmak çoğu zaman güçlü olanın ayrıcalığıdır. Acı çekenlere geçmişi unutmalarını söylemek, ikinci bir haksızlık yaratabilir. Gerçek barış, hafızayı yok etmek değil, hafızanın geleceği rehin almasını engellemektir. İnsanların yaşadıkları acıları inkâr etmeden, onları sonsuz bir intikam döngüsünün gerekçesine dönüştürmeden yaşayabilmenin yolunu bulmaktır.

Burada siyasetin önemi ortaya çıkar. Barış, iyi niyetli insanların birbirlerini sevmesinden ibaret değildir. İnsanların birbirini sevmek zorunda olmadığı halde birlikte yaşayabilmesini sağlayacak kurumlara ihtiyaç vardır. Hukuk, demokrasi, özgürlük ve eşit yurttaşlık bu nedenle yalnızca siyasal kavramlar değildir; barışın toplumsal altyapısını oluştururlar.

Demokratik bir toplumda insanlar aynı düşünmek zorunda değildir. Aynı inanca, aynı kültüre, aynı yaşam tarzına veya aynı tarih yorumuna sahip olmak zorunda da değildirler. Demokrasinin temel başarısı, farklılıkları ortadan kaldırmak değil, farklılıkların şiddete dönüşmesini engelleyecek bir ortak alan yaratabilmesidir.

Barışın gerçek anlamı belki de burada ortaya çıkar. Barış, herkesin birbirini sevdiği bir dünya değildir. Böyle bir dünya zaten gerçekçi değildir. Barış, birbirinden hoşlanmayan, birbirine güvenmeyen, hatta birbirinin fikirlerini yanlış bulan insanların yine de birbirlerinin var olma hakkını kabul edebilmeleridir.

Bu, son derece zor bir ahlaki olgunluk gerektirir. İnsanın tehlikeli ve ölümcül eğilimi kendi hakikatini evrenselleştirmek yönelimine girmesidir. Kendi inancını, kimliğini, kültürünü veya ideolojisini merkeze koymak ve başkalarının da buna göre yaşamasını istemek kolaydır. Barış ise insandan daha zor bir şey talep eder: Kendisinin dünyadaki tek meşru hayat biçimine sahip olmadığını kabul etmesini.