Ey insan…

Bir toplumun yükselişi de çöküşü de çoğu zaman dışarıdan değil, içeriden başlar. Ve içeriyi çökerten şey çoğu zaman düşmanlar değil, dost zannedilenlerdir. Rabbimizin şu uyarısı tam da bu yüzden sarsıcıdır:

"Ey iman edenler! Yahudileri ve Hristiyanları dost edinmeyin. Onlar birbirlerinin dostlarıdır. Sizden kim onları dost edinirse şüphesiz o da onlardandır. Allah zalimler topluluğunu hidayete erdirmez."

Bu ayet bir nefret çağrısı değildir; insanlarla kavga edin demek değildir. Bu ayet bir uyanıklık ilanıdır. Kalbin kimden etkilendiğine, kimden yön aldığına dikkat etme çağrısıdır. Çünkü dost dediğin, sadece sohbet ettiğin kişi değildir; karakterinin mimarı, yürüyüşünün eşlikçisidir.

Bugün ümmetin içine düştüğü hâle bakınca şu çıplak gerçek karşımıza çıkıyor:

Biz yanlış dostlukların ağır bedelini ödüyoruz.

Kimlik yerine çıkarı merkeze koyduk. İlke yerine güç aradık.

Onur yerine onay peşinde koştuk.

Sonra da kendi elimizle güç verdiğimiz dostların, en ihtiyaç duyduğumuz anda bizi yüzüstü bırakmasına şaşırdık.

Gazze'de çocuklar bombalar altında can verirken, Batı'nın "dostluk" dediği şeyin ne kadar sahte olduğunu görmedik mi

Irak'ta, Suriye'de, Yemen'de dökülen kanı kim durdurdu

Milyonlarca mültecinin dramında kim omuz verdi

İnsan hakları diyenler, Müslüman kanı akarken neden sağır kesildi

Ayetin mesajı tam burada anlaşılır hâle geliyor:

Rabbimiz bize düşmanlık değil, basiret emrediyor.

Düşmanlık inşa edin demiyor; fakat kalbinizi, kültürünüzü, kimliğinizi; sizi hiçbir zaman gerçekten savunmayacak, değerlerinizi paylaşmayacak güçlere teslim etmeyin diyor.

Çünkü yanlış dostluk, yanlış yön getirir.

Yanlış yön ise ümmetlerin çöküşüdür.

Bugün yaşadığımız kimlik buhranı, ahlaki aşınma, kültürel çözülme, ekonomik bağımlılık… Hepsi birer sonuçtur.