Bir ülkede vatandaş geçim derdiyle boğuşuyor, emekli aldığı maaşla ay sonunu getiremiyor, gençler iş bulabilmek için yıllarca mücadele ediyor, milyonlarca insan temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyorsa orada ayrıcalıkların değil, adaletin konuşulması gerekir. Ancak Türkiye'de milletvekillerine tanınan emeklilik ayrıcalıkları, toplumun vicdanında derin bir rahatsızlık oluşturmaya devam ediyor.
Asıl soru şudur: Halkın temsilcisi olmak, halktan daha ayrıcalıklı bir hayat sürmenin gerekçesi olabilir mi
Milletvekilliği, millete hizmet etme makamıdır; ömür boyu sürecek bir imtiyazın kapısı değildir. Vatandaş yıllarca çalışıp emekli olabilmek için prim gününü, yaşını ve çalışma süresini tamamlamaya uğraşırken milletvekillerine tanınan özel emeklilik şartları hangi adalet anlayışıyla açıklanabilir
Dahası, kamuoyunda sıkça dile getirilen 18 yaşında milletvekili seçilip iki yıl görev yaptıktan sonra çok genç yaşta emeklilik hakkı elde edilebildiği yönündeki tartışmalar bile mevcut sistemin ne kadar sorgulanması gerektiğini göstermektedir. Elbette emeklilik hakkının şartları mevzuata göre değerlendirilmelidir. Ancak mesele yalnızca hukuki bir düzenleme değildir; asıl mesele vicdani ve toplumsal adalettir.
Bir tarafta 25-30 yıl çalıştığı hâlde insanca yaşayabileceği bir emekli maaşına ulaşamayan vatandaş, diğer tarafta kısa süreli milletvekilliğinin ardından ayrıcalıklı emeklilik imkânlarına kavuşabilen siyasetçi... Bu tabloyu hangi vicdan kabul edebilir
Milletvekili de bu ülkenin vatandaşıdır. O da emekli olabilir, elbette emeğinin karşılığını almalıdır. Ancak milletvekilliği sıfatı, kişiye diğer vatandaşların sahip olmadığı, toplumun sırtına yüklenen ayrıcalıklar sağlamamalıdır. Temsil görevi sona erdiğinde, o göreve bağlı özel ayrıcalıklar da sona ermelidir. Emeklilik ise herkes için geçerli, eşit ve adil kurallara bağlanmalıdır.
Unutulmamalıdır ki milletvekilliği bir meslekten önce kamu hizmetidir. Kamu hizmeti, kişiye ömür boyu ayrıcalık kazandırmak için değil, millete hizmet etmek için yapılır. Bir milletvekili görev süresi boyunca halk adına karar verir; görevi sona erdiğinde de diğer vatandaşlar gibi hayatını sürdürür. Bunun aksini savunmak, eşitlik ilkesini yalnızca kâğıt üzerinde bırakmaktır.
Bugün gençler iş bulamazken, asgari ücretliler geçim mücadelesi verirken, emekliler pazarın kapanmasını bekleyerek daha ucuz sebze meyve almaya çalışırken siyasetçilerin ayrıcalıklı emeklilik haklarını korumak toplumsal adalet duygusunu daha da zedelemektedir.

4