Ne zaman insanoğluna bir lütufta bulunsak, karşılığında sırtını dönüp uzaklaşır; ama başına bir kötülük geldiğinde gök kubbeyi inletircesine yalvarıp yakarır... Aslında bu sadece bireysel bir tutum değil, çağın ruhunu işgal eden büyük bir vefasızlık hâlidir.

İnsanlık, iyilikle imtihanı kaybetmeye alıştı. Çünkü iyiliğin kıymeti artık ancak yokluğunda fark ediliyor. El uzatıldığında minnet yerine kibir yükseliyor; fakat musibet kapıyı çaldığında aynı insan, bir gecede acziyetini hatırlayıp merhamet dileniyor. Ne hikmetse nimet gelince sahipleniyor, bela gelince suçu gökyüzüne atıyor.

Oysa insanın gerçek karakteri rahat günlerinde belli olur. Darlıkta dua etmek kolaydır; asıl zor olan bollukta şükürdür. Lütuf anında tevazu gösterebilmek, iyiliği unutmayıp ona sahip çıkabilmek, insanı insan yapan duruştur.

Bugün çevremize baktığımızda bu çarpıklığın izleri her yerde. Yardım edildikçe uzaklaşanlar, söz verip dönenler, minnet duymayı zayıflık sayanlar... Ama en küçük sıkıntıda "Neden ben" diye feryat figan eden yine onlar. Sanki nimet hiç verilmemiş, iyilik hiç yapılmamış gibi.