////////////////////

Nikâh masasına otururken söylenen sözler sadece iki insanın birbirine verdiği vaatler değildir. O söz, Allah'ın adı anılarak verilen ağır bir ahittir. Kur'an'ın ifadesiyle bu bağ, "sağlam bir söz"dür (Nisâ, 21). Bu yüzden evlilik, başlanması kolay ama taşınması emek isteyen bir emanettir.

İslam boşanmayı tamamen yasaklamaz; çünkü hayat bazen insanı çıkmaz sokaklara sürükler. Fakat o kapının üzerine de büyük bir ikaz levhası asar:

"Allah'a en sevimsiz gelen helal, boşanmadır." (Ebû Dâvûd)

Helal ama sevimsiz… Demek ki mesele sadece yapılabilirlik değildir, yapılmaya değer olup olmadığıdır. Dinen geçerli ağır bir mazeret yokken sırf bıkkınlık, öfke ya da geçici heveslerle dağıtılan yuvalar, çoğu zaman ardında bitmeyen pişmanlıklar bırakır. Halkın dilindeki "iki yakası bir araya gelmez" sözü, nice aceleci ayrılığın özetidir.

Çünkü evlilik, kusursuz iki insanın değil; hatalarını törpülemeyi öğrenen iki kalbin birlikteliğidir. Kur'an, eşlerin varlık sebebini şöyle anlatır:

"Aranıza sevgi ve merhamet koyması O'nun ayetlerindendir." (Rûm, 21)

Sevgi azalabilir; merhamet azalırsa yuva çöker. Aşk insanı başlatır, rahmet yolda tutar.

Peygamberimiz (sav) aileyi ayakta tutan ölçüyü net koyar:

"En hayırlınız, ailesine karşı en hayırlı olandır." (Tirmizî)

Demek ki asıl dindarlık, evin içinde belli olur. Dışarıda güleryüzlü, evde kırıcı olanın hayrı eksiktir. Evlilik, insanın ahlak imtihanıdır; sabrının, öfkesinin ve affediciliğinin turnusol kâğıdıdır.

Sorun çıktığında ilk seçenek kaçmak değil, onarmaktır. Kur'an bunun için hakemler tayin etmeyi bile emreder:

"Barıştırmak isterlerse Allah aralarını bulur." (Nisâ, 35)

Yani Allah, dağılmak için bahane arayanın değil; toparlamak için çare arayanın yanındadır.

Bugün birçok ayrılık, dinen geçerli zorunluluklardan değil, tüketim alışkanlığından doğuyor. Eşyayı değiştirir gibi eş değiştirme kolaycılığı… Oysa "iyilikle tutmak" emredilmişken (Bakara, 229), hoyratça bırakmak mümince bir tavır değildir.