Din mazlumu teskin etmek için değil, zalimden hesap sormak için vardır

Din, yalnızca acı çeken insanlara sabretmeyi öğütleyen, mazlumun gözyaşlarını silip onu kaderine razı etmeye çalışan bir teselli dili değildir. Din, aynı zamanda o gözyaşlarını akıtan zalimin karşısına dikilen ilahî bir adalet çağrısıdır. Mazluma sabrı anlatırken zalime hesap gününü hatırlatmayan bir din anlayışı, hakikatin yalnızca bir tarafını konuşuyor demektir.

İslam, mazluma sabrı tavsiye eder; fakat zalime zulmüne devam etme ruhsatı vermez. Mazlumun sabrını överken zalimin zulmünü görmezden gelmez. Çünkü sabır, haksızlığa boyun eğmek; tevekkül, zulme rıza göstermek; kader ise insanın işlediği kötülüklerin arkasına sığınacağı bir mazeret değildir.

Kur'an'ın adalet konusundaki hükmü son derece açıktır:

"Ey iman edenler! Kendinizin, anne babanızın ve yakınlarınızın aleyhine de olsa Allah için şahitlik ederek adaleti titizlikle ayakta tutan kimseler olun." (Nisâ, 4/135)

Bu ayet, adaletin kimden yana olduğumuza göre değişemeyeceğini ilan eder. Hak, güçlüye göre eğilip bükülemez; makam, mevki, servet ve yakınlık adaletin önüne geçemez. Çünkü İslam'ın ölçüsü şahıslar değil, haktır.

Allah Teâlâ bir başka ayette şöyle buyurur:

"Sakın Allah'ı zalimlerin yaptıklarından habersiz sanma!" (İbrahim, 14/42)

Bu ayet, zulme uğrayanlar için bir umut, zulmedenler için ise ağır bir tehdittir. İnsanların görmediği, mahkemelerin duymadığı, makamların örtbas ettiği hiçbir zulüm Allah'ın ilminden kaçamaz. Mazlumun sessizliği, hakkının kaybolduğu anlamına gelmez. Zalimlerin dünyada hesap vermemesi, ahirette de hesaptan kurtulacakları anlamına hiç gelmez.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ise bu hakikati çok çarpıcı bir şekilde dile getirir:

"Zulümden sakının. Çünkü zulüm, kıyamet gününde karanlıklardır." (Müslim, Birr, 56)

Bir başka hadisinde de şöyle buyurur:

"Mazlumun bedduasından sakın. Çünkü onun duasıyla Allah arasında hiçbir perde yoktur." (Buhârî, Mezâlim, 9; Müslim, Îmân, 29)

Demek ki mazlumun ahı, sıradan bir feryat değildir. O feryat, göklere yükselen bir adalet talebidir.

Ne var ki din adına konuşan bazı diller, zulme uğrayanlara sabrı anlatmakta son derece cömert; zulmedenleri uyarmakta ise bir o kadar çekingen davranabiliyor. Mazluma "sabret" deniliyor, zalime "Allah'tan kork" denilmiyor. Haksızlığa uğrayanın öfkesi sorgulanıyor, haksızlığı yapanın gücü ve itibarı korunuyor. Böylece dinin adalet çağrısı, farkında olarak veya olmayarak, bir teselli söylemine indirgeniyor.

Oysa Peygamberimiz (s.a.v.), zalimin karşısında durmayı açıkça emretmiştir:

"Kardeşine, zalim de olsa mazlum da olsa yardım et." Sahabiler, "Mazluma yardım ederiz; peki zalime nasıl yardım edeceğiz" diye sorunca, Efendimiz şöyle buyurmuştur: "Onu zulümden alıkoyarsın. İşte bu, ona yardım etmektir." (Buhârî, Mezâlim, 4)

İşte İslam'ın adalet anlayışı budur! Zalimden yana olmak, ona susarak destek vermek değildir. Gerçek yardım, zalimin elini zulümden çekmesini sağlamaktır.

Unutulmamalıdır ki din, güçlülerin vicdanını rahatlatmak, mazlumların öfkesini bastırmak veya toplumsal sessizliği sağlamak için gönderilmemiştir. Din, insanı Allah'a karşı sorumlu kılarken insana karşı da adil olmaya çağırır. Yetimin hakkını korur, işçinin emeğini savunur, yoksulun sesini duyurur, haksızlığa uğrayanın yanında durur ve zalime haddini bildirir.