Bir ahlak buhranı geçirdiğimiz herkesin malumudur. Dinli dinsiz açık kapalı zengin fakir kadın erkek resmî sivil toplumun her kesimi bu amansız hastalığa yakalanmış durumdadır. Zaten işin en kötü tarafı da budur. Yani temiz kalan bir kesimin olmayışı. Hâl böyleyken buna kim nasıl müdahale edecek, kim nasıl dur diyecektir
Yaşadığımız fon soygunu bile toplumun nasıl bir çürümüşlük içerisinde olduğunu ortaya koymaktadır. Birkaç yüz kişi yüz binlerin cebindekini kendi ceplerine indirdi. Üstelik en ufak bir arlanma sıkılma da yaşamadan.
Fatma Betül Sayan'ın yüz milyonları götürmüşken fon operasyonlarını destekleyen açıklamalar yapması "bana dokunma ne yaparsan yap" demekten başka ne manaya gelir Öte yandan soyulan yüz binlerin de bu işten sorumluluğu göz ardı edilemez. Zira soyulmalarının asıl sebebi hırsızlar değil tamahlarıdır! O tamah hırsızların gözünü bu derece karartmasına sebep olmuştur.
Dikkatinizi çekiyor mu bilemiyorum suçlarda büyük artış var. Üstelik en küçüğünden en büyüğüne kadar. Televizyonlar, gazeteler sık sık gıdada sahtecilik yapanları açıklıyor. Sonu bir türlü gelmiyor. Allah korkusu olmayan tipler devlet korkusu da olmayınca her türlü hileyi gözlerini kırpmadan yapıyor. Aldıkları ceza ya önemsiz bir paradan ya da birkaç günlük kapatma cezasından ibaret.
Hukuk can yakmayınca meydan sahtekârlara kalıyor. Cezaların elbette caydırıcı olması lazım. Yapanın yaptığına yapacağına pişman olması lazım. Bu olursa ilk tedbir alınmış olur. Başka bir ifade ile polisiye tedbirler işin ilk adımını teşkil ediyor. Asıl atmamız gereken adım ahlaklı bir nesil yetiştirmek olmalı. Ahlakı anlatacak kişilerin de ahlak buhranı yaşıyor olması işin imkânsızlığına işaret etmiyor. Zor lakin başarılması icap eden bir ameliye var karşımızda.
Bu noktada Millî Eğitime büyük iş düşüyor. Ne var ki Millî Eğitim bugünkü yapısıyla söz konusu problemi halledebilecek evsaftan uzak görünmektedir. İşin dış baskı tarafını dışarıda tutalım. Oraya dair çok değişik spekülasyonlar yapmak mümkün. Biz burada işin daha net görünen kısmı üzerinde duralım. Yavrularımızı bir değirmen gibi öğüten bu çarkın acil olarak düzeltilmesi gereken noktalarına işaret edelim.
Bugün maarifteki temel meselelerden biri mecburi eğitim süresinin uzunluğudur. Kız olsun erkek olsun bütün çocuklarımızı on sekiz yaşına kadar mekteplerde tutmak büyük bir israftır. Hatta israfın katbekat katmerlisidir. Zira on sekiz yaş artık birçok şey için geçtir. Evet üniversite tahsili için çok geç sayılmaz ise de yüksek tahsile meyli olmayanların her türlü iş sahasına atılması için geç bir yaştır.
Bir genci bu yaşa kadar sıralarda oyalarsanız o artık üniversiteyi olmazsa olmaz olarak görür. Hiçbir ilerleme kaydedemeyeceği hâlde sosyal baskı veya nefsî duyguları onu dört beş sene daha zaman öldüreceği bu çarkın içerisine atar. Nihayet bugün olan budur. Tamamını bu kategoride değerlendirmek uygun değilse de diplomayı almaktan başka düşüncesi olmayan büyük bir çoğunluk bulunmaktadır. Bunlar ne o diplomanın gereğini yapabiliyor ne de başka bir iş bulabiliyor. Bunlardan tornacı çırağı olmasını beklemek ham hayal olmuştur ki mesele budur...
Mecburi eğitim kaç yıl olmalı
Artık eğitimde pansuman devri bitmiştir. 12 senelik mecburi eğitimden derhal vazgeçmemiz gerekiyor. 3+3+3 şeklinde bir formül olabilir ve sonuncusu ihtiyarî olur. Bu suretle sisteme altı yaşında dâhil olan bir çocuk 12 yaşında mecburi eğitimini tamamlar. Ardından muallimleri ve ailesinin desteğiyle istikametini çizer.
Dolayısıyla iş hayatında çok büyük işler yapacak insanların bitmek bilmeyen eğitimlerle hiçbir şey yapamaz hâle getirilmesi devri artık son bulmalıdır. Bu müflis sistemi savunanlar cahil değilse vatan hainidir! Memleketimizi her sahada ileriye götürecek kabiliyetlerin basmakalıp bir sisteme hapsedilmesi ve ondan ancak posasının çıkmasını aklı başında insanların makul görmesi mümkün değildir.
Bugün gençlerimizi üniversiteye göndermeyi başarı olarak addediyoruz. Yavrularımızın hemen hepsini daha küçük yaşlardan itibaren tek bir hedefe yönlendiriyoruz: Yüksek tahsil! Hâlbuki memleketimizin yalnızca akademisyenlere, hukukçulara veya mühendislere ihtiyacı yok. İyi yetişmiş teknisyenlere, ustalara, zanaatkârlara, çiftçilere ve üretimin her alanında maharet sahibi insanlara da ihtiyacı var. Son zamanlarda bu durumun fark ediliyor olması ümit vericidir. Her gence aynı diplomayı vermenin marifet olmadığını bir gün anlarız inşallah.
Tarihimiz ne yapmamız gerektiğine dair bize fazlasıyla malzeme sunmaktadır. Ortada Osmanlı örneği varken oradan buradan eğitim sistemi devşirmeye kalkmak akıllı insanın yapacağı iş değildir. Yok İngiliz modeli yok Finlandiya modeli... Bunlar ve daha nicesi yolunu şaşırmış kişilerin takip ettikleri çıkmaz sokaklardır. İdareci mi lazım işte Enderun. İlim adamı mı lazım işte medrese. Sıbyan mektebinden Süleymaniye Medreselerine kadar yapılacak hakiki bir tetkik bize eğitim modelimizin nasıl olması gerektiği hakkında çok kıymetli bilgiler verecektir.
İstanbul'a gelen bir talebenin önünde Sahn-ı Semân medreseleri vardı. Kanûnî Sultan Süleyman devrinde Süleymaniye Medreseleri ilim hayatının en yüksek derecelerine ulaşmıştı. Sarayda Enderun, mahallelerde sıbyan mektepleri, çarşılarda usta-çırak eğitimi, tekkelerde ahlak ve irfan terbiyesi bulunuyordu. Hasılı Osmanlı farklı vazifeler için farklı eğitim yolları geliştirmişti ve bu sistemde her talebenin aynı eğitimi alması veya aynı mesleğe yönelmesi beklenmiyordu. Osmanlı eğitim yoluyla insanı kabiliyetine ve toplumun ihtiyaçlarına göre yetiştirmeyi gaye ediniyordu. Biz de bunları modernize ederek neden kullanmayalım Asırların tarihî birikiminden neden istifade etmeyelim
Devlet tesadüfe bırakmaz!
Bugün ise on binlerce okulumuz, yüzlerce üniversitemiz, milyonlarca öğrencimiz ve muazzam teknolojik imkânlarımız var. İyi de bunca mektep, bunca diploma, bunca imtihan arasında nasıl bir insan yetiştirmeye çalışıyoruz Eğitimde düşünülecek asıl mesele işte budur!

6