18 Yazar, müziğin 'ruhun gıdası' iddiasını reddetarak, İslami kaynaklara dayanarak müziğin nefisleri beslemekten ziyade şehveti tahrik ettiğini savunur. Bu eleştiriyi özellikle Batı müziğinin kilise kökenli olması ve modern dinde ibadet hâline gelmesine dayandırır. Ancak tecvide uygun 'güzel ses' ile Kuran okunmasını müstehabdır. Peki, seslerin manası değiştirilmediği sürece, müziğin ahlaki değeri yalnızca niyete ve içeriğe mi bağlıdır?
Müziğin, her çeşit çalgı sesinin nefislere hoş gelmesi, nefisleri beslemesi rûhânî tesir sanıldı.
Sual: Zamanımızda çok kimse, müziğe, 'ruhun gıdası' diyor. Gerçekten müzik ruhun gıdası mıdır
Cevap: Güzel sanatların bir kolu denilen müzik, hisleri ve düşünceleri seslerle ve hareketlerle anlatmak sanatıdır. Müzik, düzenlenmiş ses ve harekettir. Seslerin melodi, armoni ve polifoni gibi şekillerde düzenlenmesidir. Müzik kelimesi, Yunanlıların büyük putları olan Zeüs'un kızları sayılan Mousa, Müz denilen dokuz heykelin adından hasıl olmaktadır.
Müziğin bütün dinlerde büyük günah olduğu, Dürr-ül-müntekâda yazılıdır. İncilin yasak ettiği müziği, sonradan papazların Hıristiyan dinine soktukları Zerkânînin Mevâhib-i ledünniyye şerhinde yazılıdır. Bozuk dinler, kalpleri ve ruhları besleyemediği için, müziğin, her çeşit çalgı sesinin nefislere hoş gelmesi, nefisleri beslemesi rûhânî tesir sanıldı. Bugünkü Batı müziği, kilise müziğinden doğdu. Zamanımızda bozuk dinlerin hemen hepsinde, müzik, 'ibadet' hâlini almıştır. Müzik ile nefisler keyiflenmekte, şehvânî arzular kuvvetlenmektedir. Ruhun gıdası olan, kalbleri temizleyen ve nefisleri ezip, haramlara olan arzularını yok eden, ilâhî ibadetler unutulmaktadır. Hadîkada deniyor ki:
"Tâtârhâniyye fetvâ kitâbında; başkalarını hicveden, fuhuş, içki anlatan ve şehveti harekete getiren şiirleri teganni ile, yani ses dalgaları ile okumak, her dinde haramdır. Harama sebep olan şeyler de haram olur demektedir."