Toplumsal hafızamızı on yedi günle sınırlayan araştırmacılar galiba haklılar.

Gerçekten çabuk unutuyoruz.

Gerçi -tarihi de bir yana bırakalım- kendi zamanımızda acı ve üzüntü veren öyle olaylar var ki, onları unutmak aslında daha isabetli görünüyor. Ancak böylesi bir unutma, söz konusu olayları doğuran şerli niyetlerin, karanlık emellerin, kirli tezgahların yeniden tedavüle konulmasıyla da problemli hâle geliyor.

Bugünlerde bunun tipik örneklerinden birini yaşıyoruz: Siyasal Alevîliğin hortlatılması!1978 yılında Sivas ve Kahramanmaraş'ta, 1980'de Çorum'da, 1993'te Sivas'ta yaşanan elîm olayları unutmayanları tedirgin eden söz konusu hortlatılmanın özelliği, 'Ben yeni duydum' aymazlığına tabi olanların elinde tehlikeli bir kıvılcıma hemen dönüşebilme istidadına oluşudur. Bu kıvılcımın daha çok komünist, solcu, Kemalist, ateist vasıflarıyla kaşarlanmış Alevî türkücü, şarkıcı, şair, zenne tipler tarafından sosyal medyada üretilmek istenmesi de konunun daha özel bir boyutudur. Şimdilik bu güncel durumu tekrar açmak üzere paranteze alarak, Siyasal Alevilik teriminin kökenine ve tekrar tedavüle konulmak istenmesindeki sebeplere ana hatlarıyla bakalım: Siyasal Alevilik, başlangıcındaki ŞiîAliî, ortasındaki Bâtınî ve İsmailî şeklindeki genel adlandırmanın bir gereğidir. Zira Şiîlik özü ve ihdası itibariyle Peygamber Aleyhisselam'ın maddi ve manevi mirasının taşınmasına mahsus siyasî bir oluşumdur. Peygamber Aleyhisselam'dan sonra hilafetin önderliğin Hz. Ali'ye (r.a.) verilmeyişini kendilerine mesele edinenlerin taraftarlık beyanlarıyla şekillenen, Hz. Ali'nin evlatlarından Hz. Hasan (r.a.) ile Hz. Hüseyin'in (r.a.) şehadetlerinden sonra Emevî saltanatına karşı örgütlü bir siyasi muhalefete dönüşen bu taraftarlık, özellikle İsnâaşeriyye (On İki İmamcılar) fırkası üzerinden de itikadi bir boyut kazanmıştır. Şiîliğin bu ilk yani siyaset ve akidede ayrışma devri üzerine keskin köşeli sözler söylemek son derece problemlidir. Zira bu devir aynı zamanda sahabe, tabiîn ve tebeu't-tabiîn devridir. İsnâaşeriyye'nin altıncı, İsmâiliyye'nin beşinci imamı, Ca'ferî fıkhının kurucusu olan Ca'fer es-Sâdık (r.h.; v. 148765), Hz. Ali, Hz. Hasan, Hz. Hüseyin, Zeynelâbidîn (r.h.) ve Muhammed Bâkır (r.h.)'ın (ilk beş imamın) siyasi önderlikte ve dini imamete varisidir.Babası İsnâaşeriyye'nin beşinci imamı Muhammed el-Bâkır, annesi Hz. Ebû Bekir (r.a.)'in torunu olan Kâsım b. Muhammed'in kızı Ümmü Ferve'dir. Böylece Ca'fer es-Sâdık'ın soyu baba tarafından Hz. Ali'ye, anne tarafından da Hz. Ebû Bekir'e ulaşmaktadır.(Geniş bilgi için bkz.: TDV İA) Dolayısıyla hangi gerekçe ile olursa olsun İmam Cafer'e yapılacak bir hürmetsizlik, onu seven ve ona hürmet eden tabiîn ve tebeu't-tabiînden önce Peygamberimiz Aleyhisselam'ın Müslümanlara emanet ettiği Ehl-i Beyt'ine ve ilk reşid halife Hz. Ebû Bekir'e yapılmış olunacaktır. Ancak ilginç olan, Yezîd'e biat eden Ebü'l-Kâsım Muhammed b. Alî'nin imam ve mehdî olduğunu ilk ileri süren aşırı Şiî