Hayatta hep aynı şeyler olur fakat farklı olan şeyler aynı değilmiş zannedilir. Daha da doğrusu zannedilmez de nice zaman olan şey olmamış kabul edilmekle herkesin huzuru özenle korunur. Minyatür, modüler ve işlek bir akıştır hayat çoklukla. İnsan söke taka, deneye yanıla, yorula dinlene onun ustası kesilir. Acemilik görüntüsüne inanmayın onun. Yalanı hangi porsuk deliğinden çıkaracağını süslü sözü hangi tilkinin postuyla boyuna dolayacağını yine en iyi o bilir. Bir kere dili açılmasın ne Şehrazat'ınki onunla yarışır ne Zaloğlu Rüstem'in kolu, pazusu ona yetişir. O yüzden her büyük yazar anlattığı en sıradan olayda bile bu kadim ve ölmez öykünün titreşimlerini yaşatır. Böylesi bir manzarada olup bitenleri seyreden sağduyulu kişi diline düşen sözden kaçamaz, daha ne olsun, daha ne olsun canım, eee vallahi daha ne olsun düştü işte Vehbi'nin kerrakesi daha ne olsun diye mırıldanmaktan geri duramaz.
Bundan nice zaman evvelinde lise öğrencisi olarak kaldığım evin kapısı vurulmuştu bir hafta sonu. Ön tarafta akan çay kış mevsiminde iyice kabarmış geceleyin yatağımdan söküp götürecekmiş gibi gürlemişti ilkin. Sonra inen karla sükun bulmuş cümle âlem. Öğrenci evi yanındaki taş ve cumbalı evin müştemilatıydı. Derme çatma bir merdivenle çıkılıyordu. Önde ve arkada birer oda vardı. Arada hela ile banyo karışımı bir boşluk. İşte o kadar. Odanın bir köşeciğine el kadar beton dökülmüş ve mutfak duygusu katılmıştı. Piknik tüpünün hüküm sürdüğü bu mutfakta en çok dışarıdan pencereye dayanan ayvaların sarısıyla ilgilenir hiç bitmeyecekmiş gibi uzanan kavaklığa dalar giderdim. Sonbaharda meyveleri sökülen elma ağaçlarından düşen gazelleri seyrederdim. Kar yağınca sığırcık sürüleri için ekmek kırıntılarını ve annemin torbama koyduğu bulgurları saçardım. Fakat bir gün başka bir şey oldu...
Elbette tüten teneke sobaları unutmadım ben. Bir mahkeme katibinin aynı saatte, karşı binadan üstünde çizgili pijama ile çıkışını, sabahın erken vaktinde, kurulmuş makine misali, soba külü dökmesini de unutmadım. Sanki dün gecenin bütün yaşanmışlığı bir beyhudelik ırlamasıyla kül halinde savruluyordu Ulu Çay'a. Eskiler öyle dermiş haftanın bir günüyle anılan bu Toros çocuğu su akışına. Ulu Çay. Bir nisan öğle sonrasında benim de aklımı başımdan almıştı o. Ta öteden, Toros zirvelerinden köklenip gelen Nisan yağmurları yüksek kanal duvarlarının tepesine kadar gelmiş, tıpkı yan sırada oturan sarışına benim duyduklarım gibi baştan çıkmıştı. Her an önüne çıkanı alıp götürebilirdi. Allah'tan uzun sürmedi. Yağış dindi. Bizim sarışın desen...Boşver...
Fakat derdim o memurun savurduğu kül misali dağılıp gitmiş geçmişin halleri değil. Sürüp gelen ve kökü sökülse bile filizi boşlukta boy veren insanlık halleri. Kuşbaşı kar bütün haşmetiyle Ulu Çay'ın bile üstünü kapatırken kapı vurulmuştu. Ev arkadaşım yoktu. Sobaya öfkelenmiş 'iktidarına' boyun eğmiştim. O an hiçbir şeye tahammülüm yoktu. Düşünmeden kapıyı açtım. O, sıra arkadaşım gocuğunun kapşonuna kadar kar yoplamış iri gözleriyle bana bakıyor ve acil bir işimiz var hemen çıkmalıyız diyordu. Ergenliğin henüz çemberinde bu çocuğun acil ne işi olabilirdi Fakat onu seviyor ve mahcupluğunda derin bir saflık buluyordum. Düşünmeden üstüme bir şey alıp çıktım. Uzun süre kuşbaşı yağan karda yürüdük. Bastığımız her adımda çıkan sesin derinliğinde yittik.

18