PKK'nin üç siyaset tarzı üç farklı döneminin ürünüdür. Kurulduğu 1978 yılından, şiddet eylemleri ve askeri darbeyle sağlamlaştırılarak ulaştığı 1990'lar PKK'nin ilk dönemini oluşturur. Sovyetler Birliği'nin yıkılışının ardından başlayan ikinci döneminde, yerleştiği neoliberal alanda terör eylemlerini yükselttiğini görürüz. Bu süreç, 1999'da Abdullah Öcalan'ın yakalanarak yurda getirilmesi ile sona erdi. 11 Eylül 2001 saldırıları ardından, dünya genelinde terör örgütlerine karşı başlayan mücadele dalgasıyla birlikte, örgüt kendine yeni bir ideolojik kılıf yarattı.
Öcalan ve PKK'si, 1970'lerde, o zaman itibar gören Marksizmi gözeterek THKP-C "sempatizanı" olup çıkmıştı! 1990'larda yerleştiği neoliberal anlam alanının modasına uydu, ayrı devlet kurmayı etnik ulusal bir kimlikçilikle savundu. Bu onun ikinci dönemidir. Cezaevine girdiği 1999 sonrası ise üçüncü dönemde, onun gibi sürekli değişinim (mutasyon) geçiren, aykırısına dönüşen, Stalincilikten Troçkiciliğe oradan da anarşist olan, bu haliyle ulus ve devlete de karşı duran siyaset felsefecisi Murray Boochin'i keşfetti! Avukatlarına getirttiği kitaplarını okur okumaz da "ulus ve devlet karşıtlığı" kısımlarını görmezden gelerek onun "demokratik konfederalizm" fikirlerini benimsedi, PKK'ye uygulatmaya koyuldu.
ATEŞKES, AILIM VE ANAYASAÜçüncü dönem, 2013 ve günümüzdeki "açılım" girişimlerini de barındırır. Her defasında Abdullah Öcalan'ın cezaevinden çıkarılması, "barışa ve açılıma" koordinatörlük etmesi önerilir. Rastlantı işte! Her ikisi de ya seçim ya da anayasa değişikliği sırasına denk gelir. "Devlet örgütü bitiremiyor, örgüt de hedeflerine ulaşamıyor, silah bırakıyor" uyduruk saptamalarıyla, Öcalan'dan bir "Mandela"çıkarılmaya çalışılır.
1970 sonlarında sol grupları silahlı şiddetle bölgeden uzaklaştıran Öcalan, 1980'lerdeki Şemdinli- Eruh baskınları ile başlayan dönemi boyunca silahını elinden hiç düşürmemiştir. 1999'da yakalandığı ve hemen "devletin hizmetinde olduğunu" belirttiği günlerden bugünlere sistemli olarak "ateşkes" çağrısı yapmıştır. 1990'lı yılların başında da değişen dünya konjonktürüne uygun onun "ateşkes" çağrılarına tanık oluruz. 1993 yılının çiçeği burnunda neoliberali PKK ve "önderi" Öcalan, Bekaa Vadisi'ndeki "gerilla" kampında ağırladığı gazeteciler eliyle sayfa sayfa ateşkes çağrısı yaparken "Türkiye'nin bir yol ayrımında olduğunu" bugüne benzer biçimde yine öne sürüyordu. Ancak daha birkaç ay geçmeden BingölElazığ karayolunda silahsız 33 erin kurşuna dizildiği tarih Mayıs 1993, yine 33 sivil vatandaşın çoluk çocuk katledildiği Başbağlar katliamının da tarihi Temmuz 1993'tür.
ANC, PKK VE ŞİDDETPKK ve "önderi" Öcalan'dan, barış ve demokrasi savaşçısı bir Mandela yaratmak tamamen olanaksızdır. Mandela, Öcalan ile olan ideolojik farklıları, sivil ölümlerine yaklaşımları bir yana "liderlik karakteriyle" de birbirlerine zıt iki karakterdir. Öcalan'ın kendisini Mandela ile bir ve benzer gösterme çabaları tek taraflı kalmıştır. Mandela, Öcalan'ın tam tersine, ırk ve etnik ayrımcılığa dayalı bir devlet değil, siyahların ve beyazların eşit haklara sahip olduğu, ırk ve etnik ayrımcılıktan arınmış bir cumhuriyet kurmaya soyunmuştur. Stratejisi, askeri tesis ve altyapılara yönelik sabotajlardı. Masum siviller değil...

12