ABD'de "Scientific Data" isimli dergide yayımlanan bir araştırmaya göre 47 yılda 12.5 trilyon ton buzul eridi. Kaybın ABD'nin üzerini yaklaşık 1.5 metre buz tabakasıyla kaplamaya yetecek büyüklükte olduğu belirtiliyor.
Akdeniz, dünyanın en yoğun ve en ölümcül göç yollarından biridir. Son 40 yılda 2.5 milyondan fazla insan Avrupa'da daha iyi bir gelecek arayışıyla Akdeniz'i geçmiştir. Bunun insani bedeli ise son derece yüksektir: 2014–2024 yılları arasında bu yolculuğu yapmaya çalışan 30 bin kişi ölmüş veya kaybolmuştur.
Avrupa'da yaygın olan anlatının aksine, Akdeniz bölgesinin genelinde göç yalnızca kıtaya yönelik değildir. En güncel rakamlar, insanların; halihazırda küresel toplamın 4'te birinden fazlasını oluşturan 9.4 milyon mülteciye ev sahipliği yapan Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkeleri içinde ve arasında yoğun olarak hareket ettiğini göstermektedir.
Bu verilerin ardında çok daha büyük ve başka bir risk gizlenmektedir: Akdeniz, küresel ortalamadan yüzde 20 daha hızlı ısınan bir iklim değişikliği sıcak noktasıdır. Bölge, Paris Anlaşması'nın belirlediği 1.5ºC sınırını halihazırda aşmış durumdadır ve mevcut eğilimler devam ederse. 2100 yılına kadar sanayi öncesi dönemlere göre tam 6ºC daha sıcak olabilir. Bu acı gerçek karşısında, giderek daha fazla insanın geçim kaynaklarının risk altında olduğunu görmesiyle göçün de artmasını beklemek mantıklı değil mi
BİR NESİL SONRA...Akdeniz Birliği'nin desteklediği Akdeniz İklim ve evre Değişikliği Uzmanları Ağı (MedECC) tarafından hazırlanan ve Antalya'daki COP31'de sunulan son rapor da tam olarak bunu ortaya koymaktadır. evresel koşulların kötüleşmesinin, gerçekten etkili uyum ve azaltma önlemlerine öncelik verilmediği takdirde bölge genelinde daha fazla göçü tetikleyebileceği konusunda uyarıda bulunmaktadır. Günümüzde sınır ötesi göçü daha çok ekonomik fırsat eksikliği, istikrarsızlık veya çatışma gibi faktörler yönlendirmektedir. Ancak yükselen deniz seviyeleri, şiddetli hava olayları ve kaynak kıtlığı, insan hareketliliğini giderek daha fazla tetikleyebilir.
Öyleyse bir kısırdöngüye girme riskiyle karşı karşıya mıyız Küresel ısınma; tarım, balıkçılık, turizm ve enerji gibi hayati sektörleri tehdit ederek kalkınma fırsatlarını sınırlamakta ve zaten derin eşitsizliklerle boğuşan Akdeniz bölgesinde istikrarsızlığı körüklemektedir. Durum özellikle denizin güney ve doğu kıyıları boyunca endişe vericidir; burada su kıtlığı ve tarıma olan bağımlılığın artması, mevcut kırılganlıkları daha da kötüleştirme potansiyeli taşımaktadır.
Bu tehdidin boyutları aslında ölçülebilir: 2050 yılına kadar Akdeniz'de avlanan deniz türlerinin yüzde 20'sinden fazlası yok olabilir, tarım ürünü verimi yüzde 17 oranında düşebilir. Başka bir deyişle, hemen ve kararlı bir şekilde harekete geçmezsek, bir nesil sonra bu tehlikeler gerçeğe dönüşecektir.
Durum ne kadar endişe verici görünse de bu sınır ötesi zorluğun üstesinden gelmek için gerekli araçlara ve bilgiye sahibiz; ancak çözüm, sadece güvenlik odaklı ulusal yaklaşımların ötesine geçmeyi gerektiriyor. Aslında yeşil altyapıya, iklim değişikliğine dayanıklı tarıma ve sürdürülebilir su yönetimine yatırım benzeri stratejilere öncelik verilmelidir; bu da Akdeniz Birliği (UfM) çevre bakanları tarafından eylül ayı sonlarında başlatılan ve bölgemizin acilen gereksinim duyduğu sürdürülebilir su sistemlerinin finansmanını ve yönetimini kolaylaştırmayı amaçlayan Roma Su Girişimi'nin temel amacıdır.

3