Cennetasa baharlara giden yol - 1

Osmanlı'nın çöküşünde klasik çözümlerin başarısız olduğunu iddia eden yazar, Kur'ân'ı modern sorunlara yorumlamanın tek kurtarış yolu olduğunu savunuyor; peki bugünün kriz türlerine de aynı reçete çalışabilir mi?

Özet Bu özet koseyazarioku.com tarafından üretilmiştir

Yazar, 20. yüzyıl başında İslam dünyasının çaresizliğini, klasik tefsir anlayışının yetersizliğine bağlayarak, Kur'ân'ı çağın dertlerine uyarlayan yeni bir yorumun gerekli olduğunu öne sürmektedir. Bedeni ve entelektüel yıkımla karşı karşıya olan bir ümmet için, geleneğin değil reformist bir bakışın zamanı geldiğini belirtir. Ancak yazarın gelecek nesillere seslenerek geçmiş ve gelecek arasında kurduğu bu köprü, gerçekten tarihsel değişim için yeterli bir yanıt sunuyor mu?

Maddî bahar yine geldi! Şimdi ümmet, millet ve insanlık manevî bir bahar bekliyor! Fıtrat kanunu; Cennetasa baharların ağır bedeller istediğine amirdir. Şiddetli kış, dehşetli karanlık, buz ve karların sonunda bahar gelir.

İstikbale ait manevî baharların tahmin, tahlil ve yorumu, derin bir ilim, vehbî bir sünuhat geniş bir ufku gerektirir. Sırlı, zor ve karışık hadiselerin yorumlanması da kamuoyunu ikna etmesi de zaman ve sabır ister.

20. asrın başlarında Osmanlı İmparatorluğu, İslâm coğrafyası, Batı medeniyeti büyük zorluklar ve çıkmazlarla mahzun ve çaresizdi. Ümmet ve insanlık bu badireden çıkmak için bir kurtarıcı bekliyordu! Bu ancak Kur'ân'la mümkündü. Dağlarvarî çıkmazların çözümü İlâhî hükümlerin rehberliğinde olabilirdi.

Kur'ân'ın i'cazı asrın ve beşerin dertlerine çareye, izah ve yoruma muhtaçdı. Bu i'cazı yorumlayacak, insanlık ve medenî dünyaya çare olacak kurtuluş reçetesi, bir rehber, sır çözücü, farklı üstün zekâ, ilim, irade ve müceddid gerektiriyordu. Milletin, ümmetin ve insanlığın bekleyişi ve ümidi buydu!

Klasik bir "tefsir" anlayışı yığılmış dertlere, çaresizliğe, ümitsizliğe, karamsarlığa, çıkmazlara, çözüm sunmaktan uzaktı. Sıkıntılar büyüktü. Sunulan mevcut durum çözüm üretmekte acizdi.

Yıkım ve tahribat manasındaki: "Savaş", iki cephede devam ediyordu. Silâhla, dağ ve ovalarda! Fenlerle mekteplerde, medreselerde, darü'l-fünunlarda! (Üniversitelerde)

Dağ ve ovalarda bedenler mahvediliyor, okullarda beyinler maddeperestlik ve tabiatperestlikle zehirleniyordu. İnsanlık savrulmadaydı.

Bütün bu şartlarda Şarkî Anadolu'dan payitaht İslâmbol'a (İstanbul'a) ve medreslere bir ses haykırmaya başlamıştı. Ararat Dağının eteklerinde görülen hakikatli bir rüya! "İ'caz-ı Kur'ân'ı beyan et!" emrini veriyordu. Bu manevî miras ve görevle yepeyeni bir devir, asra ve aslına uygun bir İslâmî yorum ve tecdid hareketi başlıyordu. Nur davası; Sahabe ve hakikat mesleği, imanı kurtarma mücahedesi!

Bu yeni dönem; büyük inkılaplar, yıkımlar, değişimler, olaylar, dehşetli şahıslar, gruplar, usuller, sualler, farklı hayat tarzları ve tavırlarla çok farklıydı.

Bütün bunlara karşı asrın Bedi'sine, karamsar sorular, ondan da müjdeli cevaplar vardı!

"Sual: 'İfrat ediyorsun, hayali hakîkat gösteriyorsun. Bizi de techil ile tahkir ediyorsun. Zaman ahirzamandır, gittikçe fenalaşacak.'"