Gelin, kalplerimizi kinle değil muhabbetle büyütelim. Dilimizi hakaretin değil hikmetin, ayrılığın değil anlaşmanın, yıkmanın değil yapmanın aracı kılalım. Birbirimizin ardından konuşmak yerine yüz yüze konuşalım; birbirimize sırt çevirmek yerine birbirimize yönelip meselelerimizi insafla çözelim. Kırdığımız gönülleri onarmayı bir erdem, özür dilemeyi bir izzet, affetmeyi bir fazilet, kardeşliği korumayı bir emanet bilelim.

Çünkü dünya zaten yeterince karanlık, hayat zaten yeterince çetin, düşmanlıklar zaten yeterince ağır. Bir de biz birbirimizin karanlığı olmayalım. Birbirimizin yoluna diken değil, gölgesine sığınacağı ağaç olalım. Yorulana omuz, düşene el, korkana cesaret, umudunu yitirene umut olalım. Birbirimizin hayatında geçip giden insanlar değil, varlığıyla hayır bırakan insanlar olalım.

Ve bir gün bu dünyadan göçüp giderken arkamızda yarım kalmış kavgalar, kırılmış gönüller, söylenmemiş özürler, onarılmamış kardeşlikler bırakmayalım. Ardımızdan söylenecek söz, "Beni incitmişti." değil, "Zor günümde yanımda durmuştu." olsun. Bizi hatırlayanların yüreğinde öfkemiz değil, merhametimiz; kırgınlığımız değil, vefamız; ayrılıklarımız değil, birleştirici gayretimiz yaşasın.

Kardeşim, gel; birbirimize karşı değil, birbirimizden yana olalım. Birbirimizi eksiltmek yerine çoğaltalım. Birbirimizi yormak yerine güçlendirelim. Birbirimizin gönlünde yaralar açmak yerine umutlar yeşertelim.

Birlikte ağlayabiliyor, birlikte sevinebiliyor, aynı acı karşısında aynı vicdanla sızlayabiliyorsak hâlâ birbirimize ulaşabileceğimiz yollar var demektir. Yeter ki gururumuz muhabbetimizden, öfkemiz aklımızdan, ihtilaflarımız kardeşliğimizden büyük olmasın.

Zira bizi ayakta tutacak olan, birbirimizin kusursuzluğu değil; kusurlarımıza rağmen birbirimizin hukukunu koruyabilmemizdir. Bizi güçlü kılacak olan, hepimizin aynı olması değil; farklılıklarımız arasında adaleti, ortaklıklarımız arasında muhabbeti, kardeşliğimizin merkezinde ise hakikati yaşatabilmemizdir.

Kardeşçe yaşamak varken bu kavga ne diye

Birbirimize sarılmak varken bu uzaklık niye Gönüllerimizi birleştirmek varken bu ayrılık niye Aynı hakikatin etrafında omuz omuza durmak varken birbirimizin karşısına saf tutmak niye

Gelin, ömrümüzü birbirimize zehir etmeyelim. Dünyayı birbirimiz için biraz daha yaşanılır, hayatı birbirimiz için biraz daha anlamlı, yarınları birbirimiz için biraz daha umutlu kılalım. Çünkü kardeşlik, aynı safta durmaktan önce aynı acıyı hissedebilmektir; vahdet, ayrılıkları inkâr etmekten önce ayrılıkların bizi düşmanlaştırmasına izin vermemektir; muhabbet ise insanı yalnızca sevdiği zaman değil, anlaşamadığı zaman da insan olarak görebilmektir. Ve unutmayalım:

Birbirimize düşecek kadar çok vaktimiz yok; birbirimize sahip çıkacak kadar büyük bir mesuliyetimiz var.

Kardeşlik varken kavga, vahdet varken tefrika, muhabbet varken kin; aklın da vicdanın da izah edemeyeceği bir kayıptır. Unutmayalım: Kardeşini yenmekle zafer kazanılmaz; kardeşiyle birlikte yükselmekle kazanılır.

Kardeş Kavgasında Zafer Arayan, Hezimeti Göze Almıştır!

Kardeşlerin kavgası zafer değil, hezimet getirir. Zafer kazanmak istiyorsak, birbirimizle değil, bizi zaferden alıkoyan sebeplerle mücadele etmeliyiz.

Öyleyse soralım: Zafer istiyorsak ne diye kavga ediyoruz

Unutmayalım ki kardeşinin mağlubiyetini kendi zaferi sanan, hakikatte kendi hezimetini hazırlıyordur.

Kardeş kavgasında kazanan olmaz; biri kaybederken diğeri de kaybeder. Kardeş kavgasında zafer arayan, sonunda zafersiz kalır.