Bir fiskeyle tuzla buz oluyorsa camdan bir kariyermiş onunki. Dört dönem partinden milletvekili olacaksın, sonra pek çok milletvekili gibi paranın gücüyle siyasete hükmetme ya da bireysel zenginleşme aracı olarak görülen belediye başkanlığına paraşütle ineceksin, sonra da ufacık bir tehditle partini terk edeceksin.

Milletvekilliğinin ilkinde önseçimden, ikincisinde eğilim yoklamasından bileğinin hakkıyla çıktın. Son iki seçimden merkez yoklamasıyla vekil oldun. Her kurultayda anahtar listede olduğun için parti meclisine girdin. Ağababalarının desteğiyle Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na atandın ve seçim sonucunda belediye başkanı oldun. Tekirdağ'da kimi koysan seçilirdi zaten. Partin o makamları sana lütfetti ama delege listesine koymadı diye istifa ettin. Tabii bütün makamlar sizin olmalı. Örgüt emekçileri kim ola ki

AKP'ye geçeceği, açıklamasındaki katalog sözlerden belli. Hangi belediye başkanı partisinden istifa ederken "Şehrim için daha iyi hizmet verebilmek için bu kararı aldım" diyorsa bilin ki Abbas yolcu.

İktidarın muhalefet partilerine mensup belediye başkanlarına destek vermeyeceği bilinmeyen bir şey mi

Ayrıca belediyelerin kaynakları, iktidarın desteğine ihtiyaç duymadan da hizmet etmeye yeter de artar bile. Yeter ki doğru kullanılsın.

ANAP iktidarının 1984 yılında çıkardığı 3030 sayılı kanunla belediyelerin gelirleri öylesine arttırıldı ki her bir belediye dev bir holdinge dönüştü. Ya 70'li yıllarda belediye başkanlarının yerinde olsaydınız ne yapardınız

Genel bütçe gelirlerinden doğru dürüst yararlanamayan CHP'li belediyelerin, yetmezmiş gibi bir de Milliyetçi Cephe hükümeti tarafından ödenekleri kesilirdi. Bu kesintiler nedeniyle personel maaşlarını bile ödeyemezken yine de olağanüstü hizmetler yaptılar.

Rahmetli Vedat Dalokay, Ankara Belediye başkanı iken bu kesintileri protesto için açlık grevi yapmış, Kızılay Meydanı'nda dönemin başbakanı Demirel'in makam otomobilinin önüne atlamıştı. İstanbul Belediye Başkanı Ahmet İsvan maaşlar ödenmediği için bitmek bilmeyen grevler nedeniyle bizar olmuştu. Özal ve iller, Nurettin Sözen ve Murat Karayalçın'a sanki engeller çıkarmadı. Ama hiçbiri parti değiştirmeyi akıllarından bile geçirmediler.