İsrail üstündeki siyasi, daha doğrusu diplomatik baskı Gazze'den birkaç haftadır gelen haber ve görüntülerden sonra artmaya başladı. 7 Ekim 2023 Hamas saldırısı ardından İsrail'e destek verenler, çoğu sivil 60 bine yakın kişinin ölmesini kendilerince mazur görenler dahi yeni bir pozisyon aldı. Fransa Eylül sonlarına doğru Filistin Devletini tanıyacağını açıkladı, Lüksemburg ben de varım dedi. Hatta Almanya bile -henüz yapmasa da- ulusal günahıyla güncel insanlığı arasında seçim yapmaya zorlandı.

İngiltere'nin de tanıma yolunda adım atacağı, aksi takdirde Başbakan'ın bu konuda başkaldıran partili milletvekillerini mutlu etmesinin mümkün olmadığı söyleniyor. Şimdiden Filistin Devleti'ni tanıyan 142 ülkeye birkaç daha katılım olması, bunların Avrupa'dan gelmesi tabii ki önemli. Ama İsrail'in soykırımını durdurmaya yeterli mi o biraz tartışmalı. Çünkü belli ki İsrail Gazze'yi Gazzeliler'den arındırmaya, Filistin sorununu etnik temizlikle çözmeye niyetli.

Ne içeriden gelen eleştiriler ne de dışarıdan gelenler onları caydırmaya, planlarından vazgeçirmeye yetmiyor. Yıkılmış, yok olmuş Refah'ta "insani şehir" adıyla bir toplama kampı yaratmayı, bazı Arap ülkeleriyle müzakere edip canlarından bezmiş Filistinlileri oralara göndermeyi akıllarına koymuşlar. Uluslararası Adalet Divanı'nda ve Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde açılan davalar, tatile giden askerlerinin Brezilya ve Belçika'da gözaltına alınması, kendi insan hakları örgütlerinin olan biteni soykırım olarak tanıması onları yıldırmıyor.

Arap dünyasının görece sessizliğinden, Hamas saldırısının anlamsızlığından ve yarattığı insani dramdan cesaret alıyorlar. Uluslararası hukuku eğip büküyorlar, güç kullanmanın gerekçeleriyle güç kullanımı sırasındaki orantısız şiddeti savunuyorlar. Cenevre Sözleşmelerini, Soykırım Sözleşmesini, Roma Statüsünü açıkça ihlal etmekte hiçbir beis görmüyorlar. Hamas'ın elinde hala rehine olması da Netanyahu iktidarının elini güçlendiriyor. Hamas'ın stratejik körlüğünden hep olduğu gibi şimdi de yararlanıyor.

Arap kamuoyunun Filistin bıkkınlığı, rejimlerin İran korkusu ve tabii ki Amerika'nın baskısı İsrail'i rahatlatıyor. Bırakın hiçbir bölge ülkesinin ya da bir kaçının kendilerine savaş açmayacağını, açamayacağını bilmelerini bir kenara Bogota'dan New York'a yapılan toplantıların da sonuç üretmeyeceğini görmemeleri imkansız. Sadece biraz daha zamana, birilerinin Gazze'de yaşanması artık mümkün değildir demesine ya da bazı Arap ülkeleriyle yaptıkları gizli pazarlıkların sonuç vermesine ihtiyaçları var.