Aşk bittiğinde ilk refleksimiz bir suçlu bulmaya çalışmaktır. Genellikle de suçlu biz olmayız. Bir arkadaş masasında, yarısı soğumuş bir kahvenin başında ya da geceyarısı atılan uzun bir ses kaydında aynı cümle dolaşır: "Ben elimden geleni yaptım ama sen..." O cümlenin devamı da genellikle şöyle gelir: "...beni hiç anlamadın." "...çok değiştin." "...sürekli sorun çıkardın." Geçenlerde bir ahbap masasındaydım. Karşımda yıllardır tanıdığım, aklı başında, işi gücü yerinde bir arkadaşım vardı. Yeni ayrılmış. "Ne oldu" dedim, "Bitti" diye cevap verdi. "Gayet mutlu görünüyordunuz, ne oldu ki" "Ya ben çok uğraştım ama o... Olmadı işte."

DELİL OLAN MESAJLAR

Bir süre sessizlik oldu. Sonra telefonunu çıkardı. Eski mesajlara baktı, birkaç tanesini bana gösterdi. "Bak" dedi, "Üç gün yazmamış. Üç gün!" "Sen yazdın mı" diye sordum. "Ben de yazmadım ama o isteseydi yazabilirdi." İşte aşk mahkemesi tam da burada kuruldı. Biraz deşince hikâye ortaya çıktı. Akşamları hep yorgun. Konuşulması gereken konular 'sonra'ya bırakılmış. "Ben buyum, değişemem" cümlesi birkaç kez gururla söylenmiş. Ve en önemlisi, susarak ceza vermişler birbirlerine. Hiç tartışmamışlar, tartışmamayı seçmişler. "İyi misin" demiş kadın, "İyiyim" demiş arkadaşım. Sonra susuş... Üç gün konuşmamışlar.

PEKİ SORUN KİMDE

Sonra o meşhur konuşma gelmiş. "Böyle olmuyor" demiş kadın. "Neyi yanlış yaptım" diye sormuş. Arkadaşım "Bilmiyorum. Sen değiştin" diye cevap vermiş. Kadın bir süre susmuş. Sonra o cümleyi kurmuş: "Belki de sorun bende değil, sendedir." Bu cümle ayrılık anlarında çok sinir bozucudur. Arkadaşım hâlâ o cümlenin haksızlık olduğunu düşünüyordu. Ama masada otururken fark ettiğimiz bir şey vardı. Hikâyede kimse kötü değildi. Ama kimse de gerçekten cesur değildi. Aşkın bitişinde kendimizi masum ilan etmemizin bir sebebi var. İnsan zihni kırıldığında savunmaya geçer. Egomuz hemen ambulans çağırır. O ambulansın üzerinde de kocaman bir yazı vardır: "Haklıydım." Oysa aşk mahkemesinde haklı olmak, mutlu olmak anlamına gelmez.