Bazı futbolcular vardır; hangi takımı tuttuğunuzun pek önemi yoktur. Onları seversiniz. Formasını giydiği takımdan bağımsız, futbolun kendisine kattığı güzellik nedeniyle hafızanızda özel bir yer edinirler. Cevat Prekazi, 70'li ve 80'li yılların çocukları için ve o günün futbol ikliminde böyle bir isimdi. Galatasaraylılar için elbette çok daha fazlasıydı. Sarı-kırmızılı formayla hafızalara kazınan, attığı gollerle Avrupa futboluna adını duyuran, Türk futbolunun Avrupa sahnesinde kendine yer açtığı yılların önemli aktörlerinden biriydi. Monaco maçında attığı o unutulmaz gol, Neuchâtel Xamax karşılaşmalarındaki performansı, bugün bile eski futbol sohbetlerinin en heyecanlı başlıkları arasında yer alır.

Ama Prekazi'yi yalnızca attığı gollerle anlatmak eksik kalır. Onun futbolculuğunun mahalle aralarına kadar uzanan bir etkisi vardı. Bir futbolcunun gerçek büyüklüğü bazen istatistiklerde, bazen kazandığı kupalarda, bazen de kendisinden habersiz biçimde hayatına dokunduğu çocukların davranışlarında saklıdır. Prekazi'nin böyle bir tarafı vardı. Mesela sağlak çocukların sol ayaklarını geliştirmeye çalışmalarını hatırlayın. Bir anda herkesin sol ayağıyla şut çekme hevesine kapıldığı günler... Duvar diplerinde, okul bahçelerinde, arsalarda sol ayakla yapılan çalışmalar... Sanki iyi futbolcu olmanın yollarından biri de Prekazi gibi sol ayağa sahip olmaktan geçiyordu.

Bir de tozluk meselesi vardı. Tozlukları onun gibi kullanmak, sahaya onun gibi çıkmak, topun başına geçtiğinde onun gibi bir duruş sergilemek... Futbolun yalnızca oynanan değil, taklit edilen ve bir yaşam tarzına dönüşen bir oyun olduğu zamanlardı bunlar. Mahalle maçlarında top ayağına yakıştırılan çocukların kendilerini Prekazi'nin adıyla özdeşleştirmesi de bundandı. Top sürerken, frikik kullanırken, uzaktan kaleyi yoklarken onun adını anarlardı. Bir futbolcunun ismi, çocukların oyununa karışmışsa orada artık sıradan bir hayranlıktan söz edilemez. O futbolcu, mahallenin futbol hafızasına girmiş demektir.

Prekazi'nin futbolunda göze çarpan bir zarafet vardı. Sol ayağının tekniği, oyun görüşü, duran toplardaki ustalığı ve topa hükmedişi... Gösteriş olsun diye değil, işini iyi yaptığı için dikkat çeken futbolculardandı. Sahada kendine has bir karakteri, kendine has bir dili vardı. Topla kurduğu ilişki, futbolun biraz da estetik bir mesele olduğunu hatırlatırdı. Bugün futbol çok değişti. Oyunun temposu arttı, fiziksel mücadele öne çıktı, futbolcuların performansları sayılarla ve grafiklerle ölçülür oldu. Oysa bizim çocukluğumuzun futbolunda başka bir şey daha vardı: Hayranlık duyduğumuz futbolcunun hareketlerini öğrenmek, onun gibi oynamaya çalışmak, onun gibi giyinmek, hatta onun gibi yürümek...