Reçete...

LATİF ERDOĞAN

Ahlaki çöküntünün diplerden dibe indiği bir süreç yaşıyoruz. Özendirilen batı menşeli lüks ve fantezi fuarı hayatın hiçbir işe yaramadığı ortada. Batının yaldızları döküldü. Bazıları hâlâ batının döküntüleriyle muhteşem bir hayat kurma peşinde. Yazık ki çok yazık.

Deizm, ateizm ve inkarcılığın her türü devrede. Anti etik ne varsa görselliğin tahtına kurulmuş bulunuyor. Bunlar kötü neticeler. Sebep imandaki zaaf hatta imansızlık.

Kur'an, imanı her türlü güzel kazanımın ilki ve birincisi kabul eder. İslam bütün değerlerini imana dayandırır. Bunun manası imanın temel oluşudur. Temel sağlam oldukça ve sağlam durdukça, binadaki diğer hasarları telafi mümkündür. Fakat temel sarsılınca, diğer müdahaleler anlamsız kalır.

Bediüzzaman Hazretleri bu tehlikeyi bir asır önce görmüş, yazdığı bütün eserlerinde ilk olarak imanı konu edinmiştir. Gençleri korunaklı kılacak tek çarenin Allah'a ve ahirete iman olduğunu ve hep öyle olacağını haykırmış; bu esas üzere diğer konuların hele dünyevi konuların ikinci, üçüncü dereceden tali meseleler olduğunu söylemiştir.

İkinci Dünya Savaşının patlak verdiği en hararetli günlerde o günün aydınları görüş ve düşüncelerini tamamen harp cephesine kilitledikleri dönemde Üstad Hazretleri istikamet ve tavrını hiç değiştirmeden yine aynı konulara tahşidat yapmayı sürdürmüştür.

En küçük daire olan kalp dairesinde en büyük ve kalıcı vazife, en büyük daire olan uluslararası arenada en küçük ve geçici vazifeler olabileceğini sürekli vurgulamış; dediklerini sözde bırakmayarak pratikte de göstermiştir. İkinci Dünya Savaşının gidişat ve neticeleri hakkında hiç kimseden bilgi alışverişinde bulunmamıştır.

Çünkü ona göre bir insanın imanını kazanması veya kaybetmesi hadisesi dünyadaki en önemli siyasi ve beşeri hadiseden daha önemlidir; ve insan bütün ilgi ve alakasını doğrudan ona teksif etmelidir. Çünkü insan bu meselede kazanırsa her şeyi ebedi olarak kazanmış; kaybederse her şeyi ebedi olarak kaybetmiş olacaktır. Telafisi imkansız böylesi bir kaybedişin yerini dolduracak başka hiçbir kazanım da söz konusu değildir.

Ahirete iman etmeyen bir gencin geçici güç, kuvvet ve enerjisini istikamet dairesinde kullanması; nefsindeki potansiyel azgınlık, taşkınlık ve serkeşlikleri engelleyerek onu hayra yönlendirmesi imkansız denecek ölçüde zordur. Bu zorluğu aşmanın tek çaresi onun yaptıklarından teker teker sorumlu tutulacağına inanmasıdır.

Hapishaneler birer ıslah yuvasına dönüşmedikçe işlenen suçlara uygulanan hukuki müeyyideler bu insanların terbiyesi adına yeterli değildir. Hapishaneden daha çıkar çıkmaz aynı suçu işleyip geri dönen yüzlerce, binlerce kötü örnek bunun en somut delilidir.

Hapishaneleri ıslah yuvası haline getirmenin çaresi ise, oralarda iman esaslarını konu edinen kitapların okutulması, okuya okuya içselleştirilmesidir. Meyve Risalesi bu konuda model bir çalışmadır. Denizli Hapishanesine girilme hikmetini bu eserin yazılmasına bağlayan Hazret-i Üstad hapishane psikolojisini de nazara alarak bu eserini kaleme almış, yazdıklarının hepsi okuyucu mahpuslar için hayati önemde bir değişiklik hasıl etmiştir. Mahkumlar namaza başlamış, düşmanlıklar, husumetler ortadan kalkmış, tam bir kardeşlik havası teneffüs edilir olmuştur. Hatta onlardan üç- beş insanı gözünü kırpmadan öldürmüş kişiler tahtakurusunu öldüremeyecek incelikte bir ruhani hal kazanmıştır.

Hz. Yusuf'un kendisine rüya tabiri soran hapishane arkadaşlarına önce uzun uzun tevhit dersi verip sonradan rüya tabirine intikali bizim için çok önemli bir öğretidir. Bu sebepledir ki, Bediüzzaman Hazretleri hapishaneye Medrese-i Yusufiye adını vermiştir.

Ve bu arada çok önemli bir tespit olan şu hakikati de hatırlamamız gerekir: "İman, altı rüknünden çıkan öyle vahdani bir hakikattir ki tefrik kabul etmez.. ve öyle bir küllidir ki, tecezzi kaldırmaz.. ve öyle bir külldür ki kabil-i inkisam olamazlar." ( Meyve Risalesi)