Zira biri aşırılığa gitse, diğeri gevşese cemaat bir beden gibi olan ahengini kaybeder. Bu meyanda, aşırılık görülen yerde "ihtiyat" dersi verilir. Gevşeme görülen yerde " tesanüt ve ümit" telkiniyle metanet telkin edilir. Böylece hizmet, coşku ile değil istikrar ile yürür; şevk dalgalansa da ritim bozulmaz.

"İhtiyat" vurguları, aşırılıkların doğuracağı zararları önceden frenler. Tesanüde yapılan vurgular, gevşemeleri erken evrede yakalar. "Risalelerle yetinme" çizgisi farklı meyillerin ritmi bozmasını engeller. "Beraber okuma" tavsiyesi farklı yerlerde aynı iklimi kurarak ritmi sabitler.

Lahikalar standardizasyon işlevi görür. Standardizasyon, kuru bir talimatname değildir. Mesleğin mizacı olan düsturların ortak lisan haline gelmesidir. Aynı kelime aynı manayı taşırsa, aynı mana aynı ameli doğurur. Böylece şahısların hevesleri değil, ölçüler hükmeder.

Uhuvvet ve tesanüt bahislerinin sık tekrarı ortak ölçüyü kurar. Müspet hareket vurgusu davranış standardı üretir. Tenkit/gücenme yasağı iç üslubu standardize eder. Meşveret telkini kararların standardını belirler. Böylece, ihlas, uhuvvet, tesanüt, asayiş, müspet hareket gibi kelimeler "şifre" değil, fiile dönüşen ölçü olur. Şahsi kanaatlerin kavgası azalır, meslek ölçüsü hakim olur. Cemaat genişlese de istikamet şaşmaz; çünkü ortak ölçü vardır.

Lahikalarda duygu regülasyonu yapılır. Şöyle ki, çok defa kopuşlar fikirden değil hissiyattan kaynaklanır. "Hatırım kırıldı" bir kıvılcım olur, sonra hiç beklenmedik ölçüde tefrika ateşi tutuşur. Lahikalar, kalp kırılmasını küçük bir hadise saymaz; bilakis hizmetin damarına zehir gibi girebilecek muzır hal olarak görür. "Gücenmeyiniz" ile kalp tamir edilir. "Tenkit etmeyiniz" ile dil ıslah edilir. Rekabetin kaynağı olan dünyevi menfaatler teşhis edilip kapatılır.