Düzmece İsa-Sünnetsiz- Kanlı el

LATİF ERDOĞAN

Kısa zaman önce tanıştığımız bir işadamını, daveti sebebiyle işyerinde ziyaretine gittim. Uzun uzun sohbet ettik. Bana, iş kurma serüvenlerini anlattı. Talebelik yıllarından bahsetti. O yıllarda Yeni Asya cemaati olarak isimlendirilen Nur talebelerinin medreselerinde kaldığını, sonraları işlerinin yoğunluğu sebebiyle aktif olarak pek ilgilenemediğini, FETÖ'ye önceleri sıcak baktığını fakat ortağının uyarılarıyla mesafeli durduğunu, olaylar patlak verince de hakikati gördüğünü, devletin yanında yer aldığını ve bu sebeple de Yeni Asya grubunun hâlihazırdaki görüşlerine, düşüncelerine, duruşlarına katılmadığını ve irtibatını tamamen kestiğini söyledi.

Beni medyadan bir gazeteci olarak tanıyormuş. FETÖ'yle olan mücadelemizi yakından takip ile takdir ediyormuş.

Sonra Şeytanın Gülen Yüzü kitabımdan bahis açıldı. FETÖ'nün Mesihlik iddialarının anlatıldığı yerde "bu işi ilk Manisa'daki hoca çıkardı" ifadesinde bahse konu hocanın kim olduğunu bilip bilmediğimi sordu. Ben "o ismini açıklamadığı için ben de ayrıca ismini sormadım, o hocanın kim olduğunu da bilmiyorum" dedim. Bunun üzerine "ben o hocayı biliyorum ve anlatacaklarımı da bizzat ondan dinledim" dedi.

O kişi Hasan İşeri abidir. Kendisi Manisa'da o zaman köy olan Karaağaçlıda İmam Hatiplik yapmıştı. Emekli olduktan sonra İstanbul'a taşındı, toptan kitap-kırtasiye işiyle uğraştı. Üç sene kadar önce de vefat etti.

Hasan İşeri abi, çok mütevazı, nezih bir insandı. Bizim bulunduğumuz eve sık sık gelir, derslere iştirak ederdi. Medrese tahsili görmüş âlim bir din adamıydı. Risalelere vakıftı. İyi bir nur talebesiydi. Kendisinden çok kereler dinlediğim konuyla ilgili anlattıklarına gelince şöyle derdi:

"1975 yılıydı. Manisa'da vaizlik yaptığı dönemde bazen bana da uğrar ziyaret ederdi. Birkaç kere de beraber Manisa'nın kazalarına gittik. Oralarda sohbetler yaptı, vaazlar verdi. Bizi arabasıyla götürüp getiren kişinin muvazzaf bir subay olduğunu ise daha sonra öğrendim.

Bir keresinde Demirci'ye gitmiştik. O camide vaaz verdi. Namazdan sonra bir çay ocağında oturduk. Söz konusu kişinin arabasıyla gelip bizi almasını bekliyorduk. Masada ikimizdik, konuşuyorduk. Konu Mesihlik'ten açıldı. Anlattı, anlattı, anlattı. Baktım kendisini tarif ediyor. Sözünü tamamlayınca, "bak dedim, sen deminden beri Mesihlik adı altında kendini tarif ediyorsun. Yoksa sen kendini Mesih falan mı sanıyorsun" Hayır diyemedi, sustu. Anladım ki kendisini Mesih sanıyor. Defol git dedim, bir de sövüp küfrettim. Arabalarına da binmedim, bir daha da görüşmedim.

Onunla çok samimi benim de tanıdığım bir imam vardı. Ne zaman görüşsek bana yemin ederek onun sünnetsiz olduğunu söylerdi. Ben de nereden biliyorsun, der geçiştirdim Fakat o yine yeminle sözünü teyit ederdi."

Son paragrafta anlatılanları duyunca, hafızamdaki hatıraları geri sardım. Çocukluğuna ait en küçük ayrıntıları bile bana anlatmasına rağmen kendisinin veya erkek kardeşlerinin sünnet oluşlarıyla ilgili hiçbir anlatı yoktu. İlk referansın kim olduğunu bilmediğim yaygın rivayete göre ise kendisi sünnetli olarak doğmuştu. Eğer, sünnetsiz olduğu tezi doğruysa, askerlik yoklamasında, komutana yalvarıp, benim dizimle göbek aramı belli bir yaştan sonra annem bile görmedi, ne olur beni mazur görün demesi deşifreyi önleme çabası olarak yorumlanabilir.

İsmi bende saklı işadamının anlattığı ikinci olay ise tüyler ürperticiydi. Şöyle dedi: Öğrencilik yıllarımda özellikle önemli abiler geldiğinde onların yaptığı derslere katılırdım. Bu abilerden biri de Mehmet Kutlulardı. Ara sıra bulunduğumuz yere gelir ders yapardı. O derslerden birinde aynen şöyle dedi: