İstiklal Caddesi...

Her gün milyonlarca ayak sesinin, korna gürültüsünün, dijital ekranların cızırtısının ve tükenmek bilmeyen bir "gulgule"nin (uğultulu kalabalık) aktığı o nehir. Bugün, o nehrin kıyısında, Taksim Camii'nin serinliğine sığındım. Dışarıda zamanın ruhunu kemiren o metalik acelecilik hüküm sürerken, içeride asırlardır uyuyan bir dev uyanıyordu.

Hemen şuracıkta, caddenin diğer ucunda asırlardır nöbet tutan Galata Mevlevihanesi'nden, o "Hâmûşân" (suskunlar) diyârından gelen esinti, Taksim'in gürültüsünü yaran manevi bir kalkan gibiydi. Bu, Osmanlı'nın o zarif "Selatin" geleneğinin, fiziksel olarak da caddenin bir ucundan diğer ucuna taşınmasıydı.

Öğle namazını müteakip kürsüye çıkan irfan elçileri, sadece bir vaaz vermediler; zamanın çarkını geriye değil, "derine" sardılar. Karşımızda, Nâyî Osman Dede'nin o muazzam bestesiyle icra edilen "Mi'râciye" vardı. Bu, basit bir nostalji veya anma töreni değil; şehrin hafızasında yer etmiş o "manevi frekans ayarı"nın yeniden yapılmasıydı.

"Süt, şarap ve su": Nasibini arayanlar için

Programın en can alıcı yeri, iradenin ve "nasib"in konuşulduğu o bölümdü. Elimdeki kâğıtta yer alan Sabâ Bahri'nde anlatıldığı gibi; Mirac'da Peygamberimize sunulan o "üç kâse" hadisesi...

Hz. Peygamber'in o üç seçenek (süt, şarap ve su) arasından sütü tercih etmesi, sadece bir içecek seçimi değil; bu ümmetin "fıtratını" tayin eden bir kader anıydı. Bugün Taksim'in o karmaşık "menü"sü önünde neyi seçeceğini şaşıran modern insan için ne büyük bir ders! Zehirli olanı değil, fıtrata uygun olanı seçmek... Nasibi olanın, süt gibi pak olana talip olması...

Yatay gürültüye inat dikey yükseliş

Ve sonra... Hüseynî Bahri okunurken, kâğıttaki şu mısralar camideki herkesin kalbine bir ok gibi saplandı:

"Çünki eflâke urûc itdi Resûl... (Minne's-salât) (Resûlullah, feleklere yükselip... Bizden salât olsun)

Âsümande buldu ervâha vüsûl... (Minne's-salât)" (Göklerde ruhlara vâsıl oldu... Bizden salât olsun)

Tam o an, Taksim Meydanı'nın o yatay kargaşasına inat, içeride dikey bir yükseliş vardı. Asri zamanların sıkışmışlığına karşı, bize 300 yıl öncesinden bir "acil çıkış kapısı" gösteriliyordu. Kapı dışarıda değil, sadrın (göğsün) içindeydi.

Devlet ve milletin "Âmin"de buluşması

Programın finali ise, sadece musiki değil, orada tecessüm eden