Rekor sıcaklıklar, kuraklık, seller, orman yangınları, gıda krizi...

İklim krizi artık yalnızca doğayı değil, insanlığın geleceğini tehdit ediyor. Su ve gıda kıtlığı, kitlesel göçler, ekonomik yıkım giderek büyüyor. Dünya Meteoroloji Örgütü'ne göre son 11 yıl, ölçülen en sıcak 11 yıl oldu.

Bugünün çocuklarına daha sıcak, daha yoksul, yaşaması çok daha zor bir dünya bırakıyoruz.

Dünya ise bu büyük tehlikeyi bir kez daha dev konferanslarda tartışmaya hazırlanıyor. 9-20 Kasım'da Antalya'da düzenlenecek COP31, yani Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı, 30 yılı aşkın süredir verilen sözlerin yeni durağı.

30 YILLIK SÖZLER

İlk iklim zirvesi 1995'te Berlin'de toplandı. 1997'de Kyoto Protokolü ile gelişmiş ülkelere emisyon azaltım yükümlülükleri getirildi.

2015'te Paris Anlaşması imzalandı. Küresel sıcaklık artışının 2 derecenin oldukça altında, mümkünse 1.5 dereceyle sınırlandırılması hedeflendi.

2023'te Dubai'deki COP28'de fosil yakıtlardan uzaklaşma çağrısı ilk kez kararlara girdi. 2024'te Bakû'da gelişmekte olan ülkeler için yıllık 300 milyar dolarlık iklim finansmanı hedefi belirlendi.

Zirveler büyüdü, katılımcılar çoğaldı, vaatler arttı. Ancak dünya ısınmaya devam etti.

Şimdi binlerce delege, devlet başkanı ve şirket yöneticisi Antalya'daki lüks otellerde geleceğimizi tartışacak.

Türkiye için büyük organizasyon, önemli bir diplomatik vitrin.

TÜRKİYE'NİN İKLİM KARNESİ

Peki Türkiye'nin iklim karnesi nasıl

Ne yazık ki kömür yatırımları sürüyor, emisyonlar artıyor.

Geçen hafta 17 sivil toplum kuruluşundan oluşan İklim Ağı'nın açıkladığı değerlendirme, çelişkiyi ortaya koyuyor.

Bir yanda iklim liderliği iddiası, diğer yanda anakkale ve Afşin-Elbistan'da yeni kömürlü santral planları...

Akbelen'de kömür için zeytinlikler ve köyler üzerindeki baskı sürerken termik santrallara kamu desteği sürüyor.

Üstelik sivil toplumun karar süreçlerine katılımı da sorunlu. İklim Ağı, COP31 başkanı ile görüşme taleplerinin karşılanmadığını açıklıyor. Buna karşılık fosil yakıt ve madencilik şirketlerinin zirvedeki ağırlığı dikkat çekiyor.

Ulusal Adil Geçiş Stratejisi taslağı da işçilere yeterli istihdam ve gelir güvencesi sunmadığı gerekçesiyle eleştiriliyor.

Bir başka çelişki sıfır atık politikasında. Türkiye bu politikayı dünyaya anlatmaya hazırlanırken plastik atık ithalatını sürdürüyor.

SANAYİDE ZAMAN DARALIYOR

İklim krizinin Türkiye açısından ağır bir ekonomik faturası da var. Açıklanan rakamlara göre Türkiye'nin net sıfır hedefi için yalnızca çelik, çimento, alüminyum ve gübre sektörlerinde 70 milyar doların üzerinde yatırım gerekiyor.