Maliye Bakanı ne zaman televizyon ekranlarına çıksa ya da kürsüye çıkıp ezberletilmiş istatistiklerle bir basın açıklaması yapsa, toplumun kalbi başka türlü çarpar. Bu ülkede milyonlarca insan; yani emekliler, asgari ücretliler, engelliler, dul ve yetimler, kısacası dar gelirliler, bir umut ışığı bekler. Acaba bu kez sofralarımıza bir nefes, cüzdanımıza bir dirhem rahatlık getirecek bir müjde verilecek mi diye ekran başına kilitlenirler. Fakat o cümleler dökülmeye başladıkça, tozpembe tablolar çizildikçe, o umut yerini derin bir sükût-u hayale bırakır. Açıklamanın sonuna gelindiğinde ise iç çekişler başlar: "Eyvah, yine yoksulluk, yine sefalet, yine sürüneceğiz..." Korku kapıyı çalar, akıllara kara kışın soğuğu düşer.
Öteden beri Anadolu'da kulaktan kulağa fısıldanan, acı bir tebessümle anlatılan pek manidar bir hikâye vardır. Oğlu babasına sormuş: "Baba demiş, bu yoksulluk, bu kıtlık daha ne zamana kadar sürecek"
Babası içini çekip cevap vermiş: "Kırk gün evladım."
Çocuk biraz umutlanarak tekrar sormuş: "Ondan sonra ne olacak baba"
Babası acı bir tebessümle sabır taşını göstererek demiş ki: "Ondan sonra alışacağız."
İşte bu millet, o "kırk günü" yıllardır, on yıllardır çekiyor. Bağrına taş basıp sabreden, "Vatan sağ olsun" diyerek lokmasını bölen milyonlar az değil. Ama sabrın da bir hududu, feryadın da bir tonu var. Sabredemeyip hakkını arayanların, sesini yükseltenlerin akıbeti ise maalesef meçhul. Susturulanlar, parmak sallananlar, "Hain" yaftası yiyenler... Yani adeta insana, "Söylesek bir türlü, söylemesek bir türlü" dedirtiyorlar.
Bugün Maliye Bakanı'nın yaptığı en iyi şey rakamlarla oynamak, rakamlara adeta yalan söyletmektir. Enflasyon sözde düşüyor ama pazardaki yangın sönmüyor. Büyüme rakamları uçuyor ama yoksulun tenceresi boş kalıyor. Dün "şöyle yapacağız" dediklerinin yarın tam tersini yapıyorlar, söylediklerini unutuyor ya da unutulmasını bekliyorlar. Fakat mesele şudur ki; artık bunu sadece iktisatçılar veya muhalefet değil, toplumun en kılcal damarlarına kadar bütün kesimleri, çarşıdaki pazarcı da, köydeki çiftçi de, fabrikadaki işçi de fark ediyor. İnsanlar tepki göstermekten bile yoruldu; çareyi sessizlikte, yani çaresizliğin koyu gölgesinde buluyor.
Hâl böyleyken, memleketin dört bir yanında dar gelirli hayat mücadelesi verirken, Antalya'da COP31 İklim Değişikliği Zirvesi tüm hızıyla devam ediyor. İklim krizini konuşmak, doğayı korumak elbet mühimdir; lakin bunun adı iklim zirvesi mi, yoksa şatafat ve israf şöleni mi, vicdan sahibi herkes bunu ibretle seyrediyor. Dar gelirlinin çayın yanına simit alırken hesap yaptığı, çocuğuna harçlık veremediğinden çaresizlik içinde kalınan bir ülkede; lüks otellerde düzenlenen gala yemekleri, vatandaşın hayal bile edemeyeceği ziyafetler, NATO zirvelerini aratmayan devasa masraflar... Bir yanda lüksün ve konforun sınır tanımadığı o salonlar, diğer yanda, "Bu ay faturayı nasıl ödeyeceğim" diye kıvranan milyonlar... Bu manzara, vicdanları cızır cızır yakıyor.

15