Kara kış, tüm haşmetiyle kapımıza dayandı. Bacalar tütüyor gibi görünse de, yoksul evlerinde tencerenin kaynaması artık bir hayale, ısınmak ise lükse dönüştü. "Doğal gaz yaktık" diyerek huzur bulduğunu zannedenlerin evleri, gelen faturalar karşısında adeta buz kesiyor. Gaz vanasını kısan, kombiyi en düşük ayara getiren vatandaş bile ay sonunda ödediği rakam karşısında neye uğradığını şaşırıyor.

Peki, ya kömürlükleri boş, sobalı evlerde yaşayanlar.. Odunun tonunun, kömürün çuvalının el yaktığı bu dönemde, dar gelirli vatandaşın perişanlığı katlanarak artıyor. Doğal gazda en azından tartışmalı da olsa bir sübvansiyon mekanizması işletilirken, katı yakıt kullanan dar gelirlilere yönelik devlet desteğinin yetersizliği ve adaletsizliği tablodaki uçurumu daha da derinleştiriyor. Bu tablo, açıkça bir sosyal adaletsizlik tablosudur.

Meseleyi sadece genel yoksulluk penceresinden okumak eksik kalır. Dezavantajlı kesimlerin, özellikle de engelli vatandaşlarımızın yaşadığı trajediyi es geçmek, vicdanları yaralar. TBMM'de bütçe görüşmeleri tüm hızıyla sürerken; asgari ücretin ne olacağı, emekli maaşlarının enflasyona yenik düşüp düşmeyeceği tartışılıyor. Ancak bu büyük ana akım tartışmaların arasında, seslerini duyurmaya çalışan engellilerin çığlığı koca bir sessizlik duvarına çarpıyor.

Engelli vatandaşlarımızın haklı isyanı, meydanlardan ve yapmış olduğumuz çalıştay toplantılarından şöyle yükseliyor: "Emekliye yılda iki kez bayram ikramiyesi veriliyor da, bizim bayram yapma hakkımız yok mu Biz bu ülkenin vatandaşı değil miyiz Çarşıya, pazara çıktığımızda engelli olmaktan ötürü indirimli mi alıyoruz her şeyi Bayram ikramiyesinin emekliye olduğu gibi bize de verilmesi gerekmez mi"

Bu soru, sadece bir hak arayışı değil, aynı zamanda bu ülkenin eşit yurttaşlık sözleşmesinin de bir hatırlatmasıdır.

Bugün uygulanan sosyal yardımlar sistemine baktığımızda; evde bakım ücreti, engelli aylığı ve muhtaçlık maaşları gibi kalemlerin günün ekonomik gerçeklerinden fersah fersah uzakta kaldığını görüyoruz. Enflasyonun, kira artışlarının ve temel gıda fiyatlarının tavan yaptığı bir ülkede, bu ödemeler ne yazık ki "sadaka" niteliğinden öteye geçememektedir.

Engelli bireylerin ve ailelerinin insan onuruna yaraşır bir hayat sürebilmesi için bu yardımların sosyal devlet ilkesi gereği güncellenmesi, muhtaçlık sınırının üzerine çıkarılması ve kalıcı güvencelere bağlanması elzemdir.