Bir insanın varlığını duyuran ve hatırlatan herhangi bir şey ve an, onun artık hayatta ve aramızda olmadığı duygusunu bütünüyle yok etmese bile biraz zayıflatıyor gibi duruyor. Sözgelimi kaybedilmiş bir yakının bir fotoğrafı, herhangi bir eşyası, onun ölümünü biliyor olsanız da, sizi hala yakınınızda olduğu şeklinde bir algıya götürebilir. Fransa'ya karşı verilen bağımsızlık savaşı dolayısıyla "Ötesini Söylemeyeceğim" şiirinde Sezai Karakoç benzer bir duygu temelinde bir karşılaştırmada bulunuyordu:
"Sizin Matmazel bir ölse siz onu bir daha göremezsiniz
Hâlbuki bizim ölülerimizi teyzem görüyor
Onlarla konuşuyor onlara ekmek veriyor
Onlar ekmek yiyor anladın mı Bay Yabancı" (Sezai Karkoç: Gün Doğmadan/Şahdamar, Diriliş Yayınları, İstanbul 2000, s.48-49).
Elbette Sezai Karakoç söz konusu şiirinde birbirinden bütünüyle farklı iki dünyadan, inançtan, kültürden, kısaca uygarlıktan söz ediyordu.
Kendi deyişiyle bu "Yeryüzü Sürgünü"nün sona ermesi üzerinde beş yıl geçmiş, ama bıraktığı eserler O'nun yaşadığı duygusunu adeta beslemiş gibidir. Bu duygu kendiliğinden Sezai Karakoç'u, açıkçası Sezai abiyi, vicahen tanımaya başladığım '60'lı yılların genel olarak Türkiye, özel olarak da Kahramanmaraş ortamına götürdü. Siyaset ve kültürel alandaki hareketlilik, düşünce ve sanat alanında da birtakım sorgulamalara, arayışlara, yoklamalara ve çekişmelere yöneltiyordu. Özellikle sanat ve edebiyat alanında, sağ veya muhafazakâr kesim yeterli bir duyarlık, onun gereği olarak yeni biçem(üslup) ve söylem oluşturup geliştirememişti. İşte bu süreçte Sezai Karakoç'un yayımlamaya başladığı Diriliş dergisi farklı bir ses, içten gelen bir bakış, yeni ve yenileyici bir içerik ve söylem gereğine dikkat çekiyordu. Ayrıca somut nitelikte bir örnekliği ortaya koyuyordu. Sözgelimi düşünce, sanat ve edebiyat alanında Batı dünyasındaki farklı düşünürlere, yazarlara, sanatçılara yer vererek, bir yandan o dünyadaki gelişmelerin değişen yönlerine işaret ediyor, diğer yandan Türk düşünce, sanat ve edebiyatındaki görünüşteki çekişmelere karşı farklı bir tavır alma gereğini öneriyordu.
Öte yandan sağ veya muhafazakâr kesimde yerleşik kavram, anlayış ve tutumlar, açıkça ifade edilmese bile belli bir mesafede durma yaklaşımını da koruyorlardı. Öncelikle dile getirilen itirazların başında dil, yani bazı sözcüklerin kullanımı, alışıldık şiir biçemlerinden farklı bir şiir anlatımlarına yer verilmesi geliyordu. Bir öğrenci olarak, İmam-Hatip Okulu'nda bazı derslerimize giren rahmetli hocam Osman Sandaloğlu'nun oğlu rahmetli Diş Doktoru Mehmet Sandaloğlu'yla tartışmamızı hatırlıyorum. Buna rağmen bu yıllarda, Kıbrıs Meydanı'na yakın, Trabzon Caddesi üzerinde, rahmetli Mehmet İncimez ağabeyin, önce makine yedek parça, sonra cam işi yapan işyeri, adeta Diriliş'in bir temsilciliği mekânına dönüşmüştü. Bu sıralarda, sanırım '68 veya '69 yılında çeşitli tanıdıklar aracılığıyla 240 civarında Diriliş dergisine abone yapmıştım.

16