Çatışmanın yokluğu barışı; isyanın yokluğu huzuru, şikâyetsizliğin yokluğu refahı ele vermez. Belki bunların her birini ve hepsini hayata geçirmeye mağdurların gücü yetmez. O kadar şikâyetsizdirler ki şikâyet edecek merci; o denli usludurlar ki isyan edecek mecal, o kadar uysaldırlar ki çatışma ateşleyecek hal kalmamış olabilir. Hasılı siyasete karşı ilgisizlik, hayata karşı eylemsizlik, gayrısına karşı bıkkınlık belli başlı sebeplere dayanmaz. Sonuçları da aynı şekilde ezberlenmiş varsayımlar üzerinden çıkarsanamaz.
Doğrusu insanlığın selameti için siyaset eyleyenlerin kendini ifade etmek hususunda sorunları yoktur. Lakin muhatapları; anlamamakta mazur görülemeyecek kitle ve o kitlenin sığındığı yandaşlaşmış güruh, anlamazdan gelmekte ısrarcıdır. Standart statükoculuğu aşıp ardına düştüklerinin her hareketine olmadık anlamlar yüklemek, anlamsız cümlelerini anlamlandırmak, gücü ve sarmalandığı mezbeleliği kutsamak bunların başlıca vazifesidir. Bu vazifeyi icra etmek için içinde bulundukları imkân ve şerait, şeriatın kesebilme ihtimaline karşı kalkan parmakları yalamak, sonra bu anlamsız eylemi izah etmek için bal tuttuğunu iddia ederek en azından kendi aralarında suhuleti sağladıklarını sanmak şeklinde kullanılır.
Güç erbabının güç yetirilemez gibi görünen pervasızlığı, yandaşların dayanak olabilme gayreti, cehaleti imkâna dönüştürmüş kitlelerin vurdumduymazlığı aklı erip canı yanan herkese tiksinç bir pişkinlik olarak yansır. Herkes tuhaf şekilde bulunduğu mevzide uzmanlaşır. Hani üçkâğıtta, dalaverede, dolandırıcılıkta, yalancılıkta uzmanlaşmak bir yana pekâlâ halkanın en dışından hiçbir sorumluluk üstlenmeden yediği herzenin sonuçlarını öylesine seyreden insanlar bile cehalette ustalaşır. Cehaletin uzmanlığı için yazıklanmak nafiledir. Ancak 'ne halleri varsa görsünler' de denmez. Zaten görme ihtimalleri olsa hiçbir vicdan sahibine fırsat vermezler.
Organize suç örgütü dizileri, filmleri ve onların kaçak şeflerinden etkilenen insanların hamasete bulanıp öyle vura vura ilerlenebildiğini varsayması doğaldır. Ancak bir devlet ya da kuruma bağlı görevlinin, bu türden eylemde bulunduğunu düşünmek ahmaklıktır. Bu ahmaklığa verili görselle beslenen insanların düşmesi yine mazur görülebilir. İşin iç yüzünü anlaması beklenen manipülasyon erbabınınsa iler tutar yanı bulunmaz. Bu uzman tayfa arasında öyleleri vardır ki, öyle insanların yüzüne yüzüne, canlı canlı, sırasında yayınla ve elbette yığınla yalan söyler. Gazeteci dense yalancılık anlaşılabilir; bu tipler aydın, yazar, düşünür gibi kimliklerle tanınır. Mesela Gazze bombalanırken 'beni istihbarattan aradılar, şu an Gazze'deyiz dediler' diye yırtınan Yusuf'lara rastlanır. Hitap ettikleri uz bir kitle bile vardır. Alıcısız uydu gibidirler.

2