Ali Osman Köse'nin istifasıyla ilgili iki farklı anlatı dolaşıyor.
Bir tarafta, iktidara yakın bazı yayın organlarının dile getirdiği "disiplin soruşturmaları nedeniyle istifa etti" iddiası var.
Diğer tarafta ise Köse'nin kendi açıklaması bulunuyor. O ise istifasının arkasında sendikal baskılar olduğunu söylüyor.
Hangisi doğru
Belki zaman gösterecek.
Belki de hiçbir zaman bütün yönleriyle öğrenemeyeceğiz.
Fakat ilginç olan şu ki; hangi açıklamaya inanırsanız inanın değişmeyen başka bir gerçek var.
O da Türkiye'de sendikaların devlet kadroları üzerindeki etkisinin artık kimsenin inkâr etmediği bir noktaya gelmiş olmasıdır.
Aslında mesele Ali Osman Köse değildir.
Mesele, yıllardır herkesin bildiği ama kimsenin tam anlamıyla konuşmadığı "yazılmamış kanun"dur.
Türkiye'de kamu sendikacılığı başlangıçta çalışanların ekonomik ve sosyal haklarını korumak amacıyla kuruldu.
Ücret pazarlıkları...
Özlük hakları...
alışma koşulları...
İdeal olan buydu.
Fakat zaman içinde tablo değişti.
Bugün birçok kamu kurumunda konuşulan konu maaşlardan çok, "hangi sendikadasın" sorusu haline geldi.
Yeni bir yönetici atanırken...
Bir okul müdürü belirlenirken...
Bir şube müdürü görevlendirilirken...
Hatta bazı yerlerde kurum içindeki çalışma huzuru değerlendirilirken bile sendikal dengelerin hesaba katıldığı iddiaları artık şaşırtıcı bulunmuyor
İşin ilginç tarafı yalnızca iktidara yakın sendikalar için değil, geçmişte farklı siyasi iktidarlar döneminde de benzer tartışmaların yaşanmış olmasıdır.
ünkü mesele sadece hangi sendikanın güçlü olduğu değildir.
Sorun, sendikanın asli fonksiyonunun dışına çıkmasıdır.
Bir sendika çalışanını temsil eder.
Onun hakkını savunur.
Gerektiğinde idareye karşı üyelerini korur.
Fakat sendika, yöneticiyi belirleyen bir mekanizmaya dönüştüğünde artık temsil görevinden güç paylaşımına geçmiş olur.
Ali Osman Köse'nin açıklaması doğruysa ortada ciddi bir problem vardır.
ünkü bir kamu yöneticisinin sendikal baskı nedeniyle görevinden ayrıldığını söylemesi, kamu yönetiminin tarafsızlığı açısından sorgulanması gereken bir durumdur.
Peki ya diğer iddia doğruysa
Yani gerçekten disiplin süreçleri nedeniyle istifa etmişse
İşte burada da başka bir soru karşımıza çıkıyor.
Neden kamuoyundaki tartışmanın merkezine yine sendikalar oturuyor
ünkü toplum artık devlet bürokrasisini değerlendirirken sendikaları da denklemin doğal parçası olarak görüyor.
Asıl dikkat çekici olan budur.
Bugün herhangi bir kamu çalışanıyla konuşun.
Size çoğu zaman mevzuatı anlatmadan önce sendikal dengeleri anlatacaktır.
"Hangi sendika güçlü"
"İl müdürü hangi sendikaya yakın"
"Yeni gelen yönetici kimin referansı"
Bu soruların konuşulmadığı kurum sayısı her geçen gün azalıyor.
Elbette bunların tamamı her kurum için geçerli değildir.
Bütün sendikaları aynı kefeye koymak da doğru olmaz.
Ancak oluşan algının kendisi bile kamu yönetimi açısından önemli bir problemdir.
ünkü devlet, tarafsız görünmek zorundadır.
Sadece tarafsız olmak yetmez.
Tarafsız olduğuna toplumun da inanması gerekir.
İşin daha düşündürücü tarafı ise sendikaların zaman zaman kendi üyeleri üzerinde de ciddi bir baskı oluşturduğu yönündeki iddialardır.
Sendika değiştirenlerin yaşadıkları...
Yetki dönemlerinde ortaya çıkan rekabet...
Üyelik kampanyaları...

111