Ekonomik kriz ve doğa felaketleri konuşulmazken, iktidar kendi krizini muhalefet eliyle yönetiyor. Temmuz ayındayız. Yani orman yangınlarının başladığı, itfaiyecilerin can verdiği, helikopterlerin geç geldiği, insanların "nerede bu devlet" diye sorduğu dönemdeyiz. Aynı zamanda TÜİK verilerinin bile artık saklayamadığı ağır ekonomik koşullar, milyonlarca dar gelirliyi nefessiz bırakmış durumda. Emekliler evinden çıkamıyor, gençler iş bulamıyor, esnaf borçla yaşıyor.

Ve bu atmosferde neyi konuşuyoruz

– Yeni anayasa tartışmalarını.

– Belediyelere yönelik örtülü tehditleri.

– Çözüm süreci polemiğini.

Bu tabloyu açıklamanın bir yolu var:

İktidar gündemi kuruyor, muhalefet o gündemde yolunu kaybediyor.

AK Parti iktidarı, 22 yıllık deneyimiyle ne zaman neyi konuşmamız gerektiğini çok iyi biliyor. Gözleri yangına değil, tartışmaya çeviriyor. Enflasyon yerine anayasa; hayat pahalılığı yerine beka meselesi; itfaiyecilerin ölümü yerine "terörle mücadeledeki kararlılık" başlığı ekranlara düşüyor.

Ve CHP buna karşı etkili bir gündem kuramıyor.

Yerel seçim başarısı, çok sayıda büyükşehrin kazanılması, aslında CHP'ye büyük bir toplumsal kredibilite sundu. Ama bu krediyi kullanmak için sadece yönetmek yetmez — konuşmak, ikna etmek, görünür olmak gerekir. Yerel yönetimlerin her bir başarısını siyasi bir hikâyeye dönüştürmek gerekir.

Ama maalesef CHP bu hikâyeyi kuramadı. Sosyal belediyecilik projeleri parça parça anlatılıyor ama bütünlüklü bir "CHP vizyonu" oluşturulamıyor. Ekonomiye dair öneriler soyut; afet politikalarına dair raporlar sönük; işçi ve emekli meselelerinde söylem reaktif.

Sanki CHP, hâlâ Erdoğan sonrası için "günü geldiğinde konuşuruz" havasında. Ama halkın sorunları beklemiyor.

Muhalefetin asıl eksikliği şu:

İktidarın gündemini bozan, halkın gündemini yukarı taşıyan, etkili, proaktif bir siyasal strateji yok.

Bugün CHP'nin yapması gereken çok açık: