Taziye çadırlarında barış dili

İnanç Uysal
28.08.2026
89

Silahı bıraktılar ama dillerini değiştirdiler mi

Türkiye'nin önünde çok önemli bir süreç var. Yıllardır terör, çatışma ve ölümle anılan bir meselenin silahla değil siyasetle çözülmesi ihtimali, elbette küçümsenecek bir gelişme değil.

Devletin attığı adımların iyi niyetli olduğunu kabul edelim.

İktidarın gerçekten Türkiye'nin önündeki kırk yıllık meseleyi bitirmek istediğini varsayalım.

PKK'nın silah bırakmasını, örgütün tasfiyesini ve bundan sonra siyasetin konuşmasını hedefleyen bir süreci destekleyelim.

Peki o zaman sormayalım mı:

Barış yalnızca silahların susması mıdır

Yoksa barışın bir de dili olmak zorunda mıdır

ünkü son günlerde ortaya çıkan görüntüler, bu soruyu sormayı zorunlu hale getiriyor.

Diyarbakır'da farklı tarihlerde güvenlik güçleriyle çatışmalarda öldürülen 49 PKK mensubu için taziye çadırı kuruluyor. adırda ölenlerin fotoğrafları bulunuyor, "Şehid namırın" sloganları atılıyor. DEM Parti Eş Genel Başkanı Tuncer Bakırhan ve milletvekilleri de taziyeye katılıyor.

Van'da ise benzer bir taziyede DEM Parti Eş Genel Başkanı Tülay Hatimoğulları, toprağa düşenleri Kürt halkının yüz yıllık mücadelesinin birer neferi olarak tanımlıyor. İmralı'da masa kurulmasını, bu insanların ödediği bedellerle ilişkilendiriyor.

Burada insani bir ayrım yapmak gerekiyor.

Bir insanın ölümünden sonra ailesinin acısını anlamak başka bir şeydir.

Ölen kişinin ailesine taziye vermek başka bir şeydir.

Fakat silahlı bir örgütün mensubunu "şehit" olarak tanımlamak, onun yürüttüğü mücadeleyi yüceltmek ve bugünkü siyasi kazanımları geçmişteki silahlı mücadeleye bağlamak bambaşka bir şeydir.

İşte Türkiye'nin tartışması gereken nokta tam burasıdır.

ünkü devletin "Terörsüz Türkiye" dediği bir süreçte, terör örgütü mensuplarının hâlâ "şehit" olarak anıldığı bir dil nasıl değerlendirilecektir

Daha açık soralım:

PKK silah bırakacak ama PKK'ya ait kahramanlık anlatısı yaşamaya devam edecekse, gerçekten yeni bir dönemden mi söz ediyoruz

Bugün bir taraftan "silahlar susacak, siyasi ve hukuki mücadele güçlenecek" deniliyor. Bu elbette demokratik siyasetin mantığı açısından anlaşılabilir bir cümle. Hatimoğulları da aynı taziyede çatışmanın ve savaşın biteceğini, siyasi ve hukuki mücadelenin güçleneceğini söyledi.

Ama o zaman şu soruyu sormak hakkımız:

Siyasi mücadele başlayacaksa, geçmişteki silahlı mücadelenin sembolleri neden aynı şekilde yaşatılıyor

Bir yandan "yeni dönem" denilirken diğer yandan "şehitler ölmez" anlayışıyla eski dönemin hafızası korunuyorsa, bu iki dil nasıl aynı siyasetin içinde buluşacak

Diyarbakır'daki taziyenin ardından surlara Abdullah Öcalan'ın posterinin asılması ve "Diyarbakır'ın şehitleriyle başı dik" ifadelerinin kullanılması da tartışmayı daha da büyütüyor.

Burada devletin sessizliği de ayrıca sorgulanmalı.

Türkiye gerçekten barış ve kardeşlik istiyorsa, bu tür görüntülere hiç ses çıkarmamak mı barışçıl devlet davranışıdır

Yoksa devlet, "Biz büyük bir hedef için bazı şeyleri görmezden geliyoruz" diye mi düşünmektedir

Eğer böyle düşünüyorsa bunun toplumsal maliyeti ne olacaktır

ünkü Türkiye'de terörle mücadelede evladını kaybetmiş aileler var.

Polisler, askerler, korucular var.

Gaziler var.

Hayatları boyunca çocuklarının acısını taşıyan anneler var.

Onlara "Artık geçmişi konuşmayalım" denilirken, başka bir kesimin geçmişteki silahlı mücadeleye "şehitlik" ve "onur" diliyle sahip çıkmasına sessiz kalınması, toplumda nasıl bir adalet duygusu oluşturacaktır

Üstelik bu durumun en büyük zararını belki de muhalefet değil, barış sürecini sırtlayan iktidar görecektir.

ünkü iktidar topluma "Bu süreç Türkiye'nin geleceği için gerekli" diyor.

Toplumdan sabır istiyor.

Endişelerini bir kenara bırakmasını istiyor.

Devlete güvenmesini istiyor.

Tam bu sırada PKK mensuplarının "şehit" olarak anıldığı görüntüler ortaya çıkarsa, süreçten rahatsız olanların eline çok güçlü bir siyasi argüman verilmiş olmuyor mu

Dahası, süreçten yana olan insanların işi de zorlaşmıyor mu

ünkü iktidarın savunduğu barış fikri ile sahadaki bazı aktörlerin kullandığı dil arasında uçurum oluştuğunda, vatandaş doğal olarak şunu sormaya başlar: