Türkiye uzun zamandır "terörsüz Türkiye" hedefini konuşuyor. Bu hedef elbette önemlidir. Terörün sona ermesi, silahın susması ve örgütlü şiddetin tasfiye edilmesi, Türkiye'nin geleceği açısından son derece değerlidir.
Fakat bugün başka bir soruyu sormanın da zamanı geldi:
Terörsüz bir Türkiye derken, nasıl bir Türkiye'den söz ediyoruz
ünkü güvenlik tehdidinin yalnızca dağda, sınırda ya da silahlı örgütlerde aranamayacağı artık çok açık.
Bugün bunun en çarpıcı örneklerinden biri Keçiören Belediyesi'nde yaşandı.
Belediye Başkanı Mesut Özarslan'ın girişimiyle belediye personeline uyuşturucu taraması yapıldı. Uygulama gönüllülük esasına dayanıyordu. İlk testlerde 213 personelden 171'inin sonucu pozitif çıktı. Daha sonra yapılan testlerde 42 kişinin sonucu negatifleşti ve adli süreç 129 kişi üzerinden devam etti. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı da konuyu TCK'nın 191. maddesi kapsamında soruşturmaya taşıdı.
Burada tartışılması gereken ilk mesele Özarslan'ın siyasi kimliği değildir.
Hatta tam tersine, bu olayın siyasi tartışmaların dışına çıkarılması gerekir.
ünkü asıl soru şudur:
Bir belediyede, herhangi bir suç şüphesine dayanmaksızın, gönüllülük esaslı bir tarama yapılıyor ve ilk testlerde 213 kişinin 171'inde pozitif sonuç çıkıyorsa, sokağın geri kalanında ne olduğunu hiç merak etmeyecek miyiz
Elbette bu sonuçların tamamını "uyuşturucu kullanımı kesinleşmiş 171 kişi" şeklinde okumak doğru değildir. Nitekim 42 kişinin tekrar testlerinin negatif çıkması bunun en açık göstergesidir. Kesin hukuki ve tıbbi değerlendirme adli süreç sonucunda yapılacaktır. Fakat bu ayrıntı, olayın toplumsal anlamını ortadan kaldırmıyor.
Tam tersine, bize çok daha önemli bir şey söylüyor:
Uyuşturucu meselesi artık yalnızca emniyetin ve savcılığın meselesi değildir.
Bu, çalışma hayatından aileye, okuldan mahalleye kadar uzanan bir toplumsal güvenlik problemidir.
Üstelik aynı günlerde karşımıza çıkan başka bir görüntü, meselenin yalnızca uyuşturucuyla da sınırlı olmadığını gösteriyor.
İstanbul Beyoğlu'nda yaşları 14 ile 15 arasında değişen dört çocuk, gece saatlerinde sokakta karşılaştıkları 38 yaşındaki bir kişiyi darbederek telefonunu ve 2 bin lirasını gasp etti. Olayın görüntüleri kameralara yansıdı. Daha ürkütücü olan ise çocukların toplam 21 suç kaydının bulunmasıydı. Kayıtlar arasında yağma, hırsızlık, kasten yaralama ve uyuşturucu suçları da bulunuyordu. Dört çocuk tutuklandı.
Şimdi bir an duralım.
On dört yaşında bir çocuğun suçla ilk kez karşılaşmasını konuşmuyoruz.
Toplam 21 kaydı bulunan çocuklardan söz ediyoruz.
Bu noktada mesele artık "çocuk suç işledi, cezalandırılsın mı" tartışmasının çok ötesindedir.
Asıl soru şudur:
Bir çocuk nasıl olup da 14 yaşına geldiğinde 21 ayrı suç kaydına sahip hale geliyor
Devlet onu kaçıncı suçtan sonra gerçekten fark ediyor
Ailesi ne zaman fark ediyor
Okul ne zaman fark ediyor
Sosyal hizmetler ne zaman devreye giriyor
Mahalle ne zaman fark ediyor
Ve daha önemlisi, biz toplum olarak bunu neden ancak bir insanın sokak ortasında dövülmesinin görüntüleri sosyal medyaya düştüğünde konuşuyoruz
Türkiye'nin güvenlik paradigmasını artık yeniden düşünmesi gerekiyor.
ünkü güvenlik yalnızca terör örgütlerinin silah bırakması değildir.
Güvenlik; çocuğun uyuşturucuya ulaşamaması, okul çevresinin güvenli olması, sokakların suç çetelerinin kontrolüne girmemesi, tekrar tekrar suç işleyen çocukların sistem tarafından kaybedilmemesi, ailelerin çaresiz bırakılmaması ve uyuşturucu ticaretinin mahalle ekonomisinin bir parçası haline gelmemesidir.

76