Mansur Yavaş'ın CHP'den istifası, Türkiye siyasetinde yalnızca bir belediye başkanının partisinden ayrılması olarak okunamayacak kadar çok tartışmayı beraberinde getirdi. Ancak bu tartışmanın belki de en dikkat çekici tarafı Yavaş'tan çok, kendisine yönelik tutumların kimler tarafından ve hangi gerekçelerle ortaya konulduğu.
Yavaş, Cumhurbaşkanı Erdoğan'la 9 Eylül'de yaptığı görüşmenin ardından açıklama yapmak zorunda kaldı. Görüşmede Ankara'nın ulaşım altyapısı, metro yatırımları ve devam eden projelerin ele alındığını açıkladı.
Normal şartlarda bir büyükşehir belediye başkanının Cumhurbaşkanı ile görüşmesi, hele ülkenin siyasi kutuplaşması düşünüldüğünde, elbette haber olabilir. Görüşmenin içeriği, zamanlaması ve siyasi sonuçları da tartışılabilir.
Fakat bir görüşmeyi haber olmaktan çıkarıp bir siyasetçinin siyasi kimliğinin neredeyse tek açıklaması haline getirmek başka bir şeydir.
Yavaş'ın görüşme sonrasında açıklama yapmak zorunda kalması, aslında tartışmanın hangi noktaya geldiğini gösteriyordu.
Ardından CHP'den istifa etti.
Üstelik Yavaş'ın istifası, başka bir partiye geçiş şeklinde gerçekleşmedi. Siyasi yoluna bağımsız olarak devam edeceğini açıkladı. İstifa açıklamasında kararını uzun süredir düşündüğünü, CHP içinde yaşanan hukuki ve siyasi tartışmaların siyaseti toplumun güvenini zedeleyen bir noktaya taşıdığını söyledi. Ayrıca seçmenin iradesinin, onun onay vermediği siyasi adreslere taşınmasını doğru bulmadığını belirtti.
Bence tartışmanın en önemli noktalarından biri de burası.
Bir siyasetçi partisinden ayrıldığında, ilk refleksin "hangi partiye geçecek" olması Türkiye siyasetinin alışılmış reflekslerinden biri. ünkü siyaseti çoğu zaman fikirlerden, ilkelerden veya seçmen iradesinden önce parti tabelaları üzerinden okuyoruz.
Oysa Yavaş'ın istifadan sonra bağımsız kalmayı tercih etmesi, etik açıdan ayrıca tartışılması gereken bir tutumdur.
ünkü seçmenin oyuyla elde edilmiş bir siyasi kimliği, bir partiden ayrılır ayrılmaz başka bir partiye taşımak yerine bağımsız kalmak; en azından bu aşamada, "Ben bir partinin çatısı altında değil, kendi siyasi sorumluluğumla hareket edeceğim" demektir.
Bunun doğru veya yanlış olduğuna dair siyasi bir hüküm vermek başka bir meseledir. Ancak bunun Türkiye'deki parti değiştirme alışkanlığı açısından önemli bir ayrım olduğu açıktır.
Tam da burada tartışmayı CHP–Yeni Parti eksenine sıkıştırmanın ne kadar kısır olduğu ortaya çıkıyor.
Yavaş'ın CHP'den ayrılmasıyla birlikte tartışmanın bir bölümünün "CHP mi, Yeni Parti mi", "Yavaş hangi tarafa gidecek", "Yeni Parti ile ilişkisi ne olacak" sorularına indirgenmesi, Türkiye siyaseti açısından yeni bir şey üretmiyor.
ünkü Türkiye'nin asıl meselesi zaten bundan daha büyük.
Türkiye'de seçmenlerin önemli bir bölümü uzun zamandır parti kimlikleri ile adaylar, liderler ve siyasi beklentiler arasında gidip geliyor. Dolayısıyla Yavaş'ın bağımsız kalması, tam da bu noktada siyasetin parti tabelalarından biraz daha farklı bir zeminde tartışılabilmesine imkan verebilir.
Fakat bunun yerine tartışmayı yeniden "CHP'den ayrıldı, şimdi hangi partiye gidecek" sorusuna indirgemek, eski siyasi alışkanlığın tekrarı olur.
İşin daha ilginç tarafı ise medyanın tavrı.
CHP'den ayrılan farklı isimlerin istifaları bazı muhalif çevrelerde "CHP'de çözülme", "yeni siyasi arayış" veya "yeniden yapılanma" başlıklarıyla ele alınabilirken, Yavaş'ın ayrılığında muhalif medyanın bir bölümünün çok daha sert bir tutum alması dikkat çekti.
Buradaki temel dayanak ise büyük ölçüde Erdoğan görüşmesi gibi görünüyor.
Yavaş hem Erdoğan görüşmesinden sonra hem de CHP'den istifasının ardından kendisini açıklamak zorunda kaldı.
Burada şu soru sorulabilir:
Muhalif olmak, Erdoğan ile görüşen herkese mesafeli durmak mıdır
Yoksa bir siyasetçinin Erdoğan'la görüşmesini de, CHP'den ayrılmasını da, bağımsız kalmasını da kendi şartları içerisinde değerlendirebilmek midir

63