Türkiye'nin önünde bugün yalnızca bir "Terörsüz Türkiye" meselesi yok. Daha büyük, daha karmaşık ve birbirine bağlı bir güvenlik denkleminin içinden geçiyoruz.
Bir tarafta Abdullah Öcalan ve PKK üzerinden yürütülen yeni dönem var. TBMM'den geçen çerçeve yasa ile süreç artık yalnızca siyasi açıklamaların konusu olmaktan çıkıp hukuki bir zemine taşınmış durumda. Öcalan'a yeni süreç içerisinde verilecek rolün ne olacağı da önümüzdeki günlerin önemli tartışmalarından biri.
Fakat tam da burada bir başka soruyu sormamız gerekiyor:
Türkiye toplumu bu sürecin neresinde
ünkü devletlerin masalarda kurduğu hesaplarla toplumların hayatlarında taşıdığı hafıza aynı şey değil.
Türkiye insanı artık geçmişteki Türkiye insanı değil.
Otuz, kırk yıl önce güvenlik adına kendisinden istenen fedakârlığı bugün aynı kolaylıkla kabul etmeyebilir. ünkü toplum yalnızca terörün bitmesini değil, terörün bitmesinin kendisine ne getireceğini de bilmek istiyor.
"Şehitler gelmeyecek" elbette başlı başına büyük bir kazanımdır.
Ama artık bunun yanında başka sorular da var:
Devlet neyi garanti ediyor Kim ne kazanıyor Kim ne kaybediyor Bundan sonra hukuk nasıl işleyecek
Bu soruların sorulmasını sürece karşı çıkmak olarak görmek büyük hata olur.
ünkü toplumun barış istemesi ile temkinli olması birbirine zıt değildir.
Hatta tam tersine...
Bugünün Türkiye'sinde barışa verilen destek, daha fazla açıklık ve daha fazla güvence talebiyle birlikte geliyor.
Üstelik içerideki bu hassasiyet, dışarıdaki gelişmelerden bağımsız değil.
İran dosyasına bakalım.
PJAK'ın İran'daki gelişmeler karşısında nasıl konumlanacağı tartışılıyor. Örgütün kendi açıklamalarında dahi İran'daki Kürtlerin geleceği konusunda yeni bir dönemin başlayabileceği görülüyor.
İran'ın zayıflaması veya içeride yeni bir çatışma alanının oluşması, Türkiye açısından yalnızca İran'ın iç meselesi değildir.
ünkü Türkiye'nin hemen yanı başında yeni bir Kürt silahlı yapılanmasının ortaya çıkması ihtimali, Ankara'nın Suriye ve Irak tecrübeleriyle birlikte değerlendirmek zorunda olduğu bir güvenlik meselesidir.
Tam burada İsrail faktörü devreye giriyor.
İsrail'in Suriye'deki Türkiye'nin askeri yapılanmasına ilişkin hamleleri ve iki ülke arasında Suriye sahasında sürtüşmeyi önlemek amacıyla temas kurulduğuna ilişkin haberler, bölgedeki dengelerin ne kadar hızlı değiştiğini gösteriyor.
Yani Türkiye bir yandan içeride terörü bitirmeye çalışırken, diğer tarafta terörün ve silahlı yapıların beslendiği bölgesel zeminin değişmesiyle karşı karşıya.
Ve bütün bunların üzerine Kıbrıs geliyor.
Kıbrıs'ta askeri hazırlıkların yeniden değerlendirilmesi, Türkiye ile KKTC arasındaki stratejik ilişkinin önemi ve Doğu Akdeniz'deki enerji başlıkları, adanın Türkiye açısından hâlâ yalnızca bir dış politika konusu olmadığını gösteriyor. Milli Savunma Bakanı Yaşar Güler'in KKTC'deki gelişmeler ve güvenlik riskleri nedeniyle askeri hazırlık durumunun güncellendiğini açıklaması da bunun göstergelerinden biri.
Güney Kıbrıs'ın Türkiye-KKTC doğal gaz hattını Birleşmiş Milletler'e şikâyet etmesi ise enerji meselesinin dahi artık doğrudan jeopolitik rekabetin parçası olduğunu gösteriyor.
Bütün bunları üst üste koyduğumuzda insanın endişelenmemesi mümkün değil.
Öcalan ve PKK süreci...
PJAK ve İran...
İsrail'in Suriye ve bölgedeki hesapları...
Kıbrıs ve Doğu Akdeniz...
Bunların hiçbiri birbirinden tamamen bağımsız dosyalar değil.

92