Türk siyasetinde "transfer" kelimesi artık spor sayfalarına ait olmaktan çıktı. Belediye başkanlarının, milletvekillerinin ve hatta teşkilat yöneticilerinin parti değiştirmesi neredeyse olağan bir siyasi gelişme gibi karşılanıyor. Üstelik son dönemde bunun hızlanacağına ilişkin iddialar da kamuoyunda sıkça dile getiriliyor. Kimileri bunu siyasetin doğası olarak görüyor, kimileri ise "güçlü olanın etrafında toplanma" refleksi olarak açıklıyor. Oysa gözden kaçan çok daha önemli bir mesele var: Seçmen iradesi.
Belki de bu tartışma, yıllardır tek taraflı biçimde anlatılan bazı siyasi olaylara yeniden bakmayı gerektiriyor.
Bunun en bilinen örneklerinden biri, Türk siyasi tarihine "Güneş Motel Olayı" olarak geçen süreçtir. Uzun yıllar boyunca özellikle sağ siyasetin önemli bir bölümü, Bülent Ecevit'i bu olay üzerinden ağır biçimde eleştirdi. Hatta denilebilir ki Ecevit'in siyasi kariyerinde en çok hatırlatılan başlıklardan biri hep bu oldu.
Ancak bugün yaşananlara bakınca ister istemez şu soru akla geliyor: Acaba Türk sağı, Ecevit'e bu konuda bir özür borçlu mu
ünkü bugün yalnızca birkaç milletvekilinin saf değiştirmesinden söz etmiyoruz. Belediye başkanlarının seçildikleri partiden ayrılarak başka siyasi hareketlere katıldığına, milletvekillerinin seçmenin verdiği yetkiyi farklı bir siyasi çizgiye taşıdığına, hatta muhalefet partileri arasında da benzer geçişlerin yaşandığına tanıklık ediyoruz.
Üstelik bu artık istisnai bir durum olmaktan da çıktı.
Sorun sadece iktidara geçenler değildir. Muhalefet partileri arasındaki geçişler de aynı ilkesel sorunu taşımaktadır. ünkü mesele hangi partinin kazandığı değildir; mesele seçmenin neye oy verdiğidir.
Demokratik sistemlerde seçmen yalnızca bir kişiye oy vermez. Aynı zamanda bir programa, bir siyasi kimliğe, bir dünya görüşüne ve bir partiye de destek verir. Özellikle Türkiye gibi parti aidiyetinin güçlü olduğu ülkelerde seçmenin tercihi büyük ölçüde siyasi partiler üzerinden şekillenir.
Bu nedenle herhangi bir siyaset adına alınan oyların daha sonra bambaşka bir siyasete evrilmesi, en hafif ifadeyle o oyları veren seçmene karşı bir saygısızlıktır.
Elbette insanlar fikir değiştirebilir.
Siyasetçinin bulunduğu partiyle fikir ayrılığı yaşaması son derece doğaldır. Zaten demokrasinin özü de budur. Hiç kimse ömür boyu aynı siyasi düşüncede kalmak zorunda değildir.
Ancak fikir değiştirmek başka, seçmenin verdiği emaneti başka bir siyasi yapıya taşımak başkadır.
Bir milletvekili ya da belediye başkanı gerçekten temsil ettiği siyasi hareketten kopmuşsa bunun en doğru yolu bellidir.
İstifa eder.
Bağımsız olarak görevine devam eder.
Sonraki seçimde de yeni tercih ettiği parti adına halkın karşısına çıkar ve yeniden yetki ister.
Asıl demokratik tutum budur.
ünkü seçmen, "Ben seni hangi siyasi anlayışı temsil et diye seçtim" sorusunu sorma hakkına sahiptir.
Bugün bu ilke yalnızca bir parti için savunulursa yarın inandırıcılığını kaybeder.
Dün muhalefetten iktidara geçenler alkışlanıp bugün iktidardan muhalefete geçenler eleştiriliyorsa ya da tam tersi yapılıyorsa ortada ilke değil, çıkar hesabı vardır.
Oysa ilke herkes için aynı olmalıdır.
Kim olursa olsun...
Hangi parti olursa olsun...
Hangi ideoloji adına yapılırsa yapılsın...
Seçmenin verdiği siyasi temsil yetkisi başka bir siyasi yapıya taşınmamalıdır.
Bu tartışmanın belki de en ilginç yanı, Türkiye'de bugüne kadar bu konuda ciddi bir yasal düzenleme yapılmamış olmasıdır.
Anayasa defalarca değişti.
Siyasi Partiler Kanunu birçok kez revize edildi.
Seçim sistemleri değiştirildi.
Milletvekili transferlerini etkileyen pek çok teknik düzenleme yapıldı.
Ancak seçmen iradesini doğrudan ilgilendiren bu temel mesele sürekli ertelendi.
Neden
Bu soruyu sormak vatandaş olarak hepimizin hakkıdır.
Acaba hiçbir parti, günün birinde transferlerden yararlanma ihtimalinden vazgeçmek istemediği için mi
Yoksa herkes muhalefetteyken başka, iktidardayken başka düşündüğü için mi

100