Hacı Bektaş Veli'nin adını taşıyan bir törende yaşananlar, Türkiye'nin son dönemde üzerinde en fazla konuştuğu "barış ve kardeşlik" meselesini yeniden düşünmek için önemli bir fırsat sundu.
Uluslararası Hacı Bektaş Veli Anma Törenleri'nde sahneye çıkan Sabahat Akkiraz'ın ardından yaşananlar, sıradan bir protokol tartışması olmaktan çıktı. DEM Parti Eş Genel Başkanı Tülay Hatimoğulları'nın Akkiraz sahnedeyken protokoldeki yerinden ayrılması ve sanatçının sahneden inmesinin ardından yeniden yerine dönmesi kamuoyunda geniş yankı buldu.
Akkiraz da sosyal medya hesabından yaptığı açıklamada sahne saatinin "malum nedenden" dolayı erkene alındığını belirterek, "Benim deyişlerim herkese nasip olmaz" ifadelerini kullandı.
Ardından sosyal medyada sanatçıya yönelik ağır eleştiriler ve hakaretler geldi.
Burada bir an durmak gerekiyor.
ünkü mesele artık Sabahat Akkiraz'ın hangi siyasi görüşü savunduğundan daha büyük bir mesele haline geliyor.
Barış ve kardeşlik adına yürütülen bir süreç, kendisiyle aynı düşünmeyen insanlara ne kadar tahammül edebiliyor
Asıl soru budur.
Akkiraz'ın suçu farklı düşünmek mi
Sabahat Akkiraz'ın bugün yürütülen "Terörsüz Türkiye" ya da barış sürecine yönelik eleştirileri yeni değil. Akkiraz yıllardır bu konularda kendi siyasi değerlendirmelerini yapan, zaman zaman oldukça sert ifadeler kullanan bir sanatçı.
2009'daki Kürt açılımı tartışmalarında da sürece mesafeli ifadeler kullanmıştı.
Dolayısıyla bugün ortaya çıkan Akkiraz, dün başka bir siyasi çizgide olup bugün değişmiş biri değil. Kendi düşüncesi olan, bunu açıklayan ve yıllardır kamuoyu önünde duran bir sanatçıdan söz ediyoruz.
Bu düşünceleri yanlış bulunabilir.
Hatta ağır biçimde eleştirilebilir.
Fakat demokratik toplumların temel ölçüsü tam da burada başlıyor: Bir insanın yanlış olduğunu düşündüğünüz fikrini savunma hakkını kabul edebiliyor musunuz
Eğer cevap hayırsa, sorun yalnızca Akkiraz'ın siyasi tutumu değildir.
Sorun, demokrasi anlayışımızdır.
Barışın siyasi sahibi olabilir mi
Türkiye'de son dönemde "barış", "kardeşlik", "demokrasi" gibi kavramların belirli siyasi pozisyonlarla fazlasıyla özdeşleştirildiğini görüyoruz.
Oysa barışın demokratik niteliği, ona ilişkin farklı görüşlerin varlığıyla ölçülür.
Bir insan "Bu sürecin yöntemini yanlış buluyorum" diyebilmeli.
Bir Alevi yurttaş, Alevi kimliği üzerinden yürütülen bir siyasetin her söylediğine katılmayabilmeli.
Bir sosyal demokrat, farklı bir çözüm önerebilmeli.
Hatta aynı toplumsal kesim içerisinden iki insan birbirine tamamen zıt siyasi düşüncelere sahip olabilmeli.
Bunların mümkün olmadığı yerde adına "toplumsal mutabakat" dediğimiz şey, toplumun tamamının üzerinde uzlaştığı bir zemin olmaktan çıkar; bir siyasi mutabakatın topluma kabul ettirilmesi çabasına dönüşür.
Hacıbektaş'taki asıl çelişki
Üstelik bütün bunlar herhangi bir siyasi mitingde değil, Hacıbektaş'ta yaşanıyor.
Bu ayrıntı son derece önemli.
ünkü Hacı Bektaş Veli'nin mirası, farklılıkların düşmanlık sebebi yapılmaması, insanın önce insan olarak görülmesi ve gönül kırmama fikriyle anılıyor.
Daha da önemlisi, Sabahat Akkiraz 2007 yılında Hacıbektaş Veli Dostluk ve Barış Ödülü'ne layık görülmüş bir sanatçı.
Yani bugün tartışmanın merkezine yerleştirilen Akkiraz, aynı Hacıbektaş'ın çatısı altında yıllar önce barışçı kimliği ve Alevi kültürüne katkıları nedeniyle ödüllendirilmişti.
İnsan ister istemez soruyor:
2007'de barışın ve dostluğun sanatçısı olarak ödüllendirilen Sabahat Akkiraz, 2026'da farklı bir siyasi görüş taşıdığı için neden tahammül edilmesi zor bir figüre dönüşüyor
İşte bu soru, Hacıbektaş'ta yaşananları kişisel bir kırgınlığın çok ötesine taşıyor.
Deyiş kimin
Akkiraz'ın "Benim deyişlerim herkese nasip olmaz" sözü de bu açıdan yalnızca bir sanatçının öfkeli cevabı olarak görülmemeli.
ünkü deyiş, Alevi kültüründe yalnızca bir müzik türü değildir.
Bir hafızadır.
Bir inanç aktarımıdır.
Bir kültürel mirastır.
Dolayısıyla Alevi kültürünün en önemli sanatçılarından birinin siyasi görüşü nedeniyle dışlanmış veya değersizleştirilmiş hissetmesi, ayrıca düşünülmesi gereken bir meseledir.

82