"Ailem Güvende" operasyonlarını destekliyorum.
Hem de açıkça.
ocukları, gençleri ve aileleri uyuşturucudan, fuhuş ağlarından, istismardan, suç örgütlerinden ve yasa dışı yapılardan korumak devletin en temel görevlerinden biridir. İçişleri Bakanlığı'nın, Emniyet'in ve Jandarma'nın bu alandaki operasyonlarını "ama"larla gölgelemeye gerek yok.
1, 0'dan büyüktür.
İçişleri Bakanı Mustafa iftçi: 'Bu yüzden 2026'yı Organize Suç Örgütleri ve Uyuşturucuyla Mücadele Yılı ilan ettik. eteyi, suçu yeniden üretme kapasitesi üzerinden hedef alıyoruz: Eylemini, insan kaynağını, finansmanını, dijital altyapısını ve uluslararası bağlantılarını aynı anda' şeklinde bir açıklama yapmış ve bunu da rakamlara dökmüştü daha önce.
Bir suç örgütünün çökertilmesi, bir uyuşturucu ağının dağıtılması, çocukların istismardan korunması elbette değerlidir.
1, 0'dan büyüktür ifadesindeki 1 de buradadır. Fakat, bir başka soruyu sormamıza engel değildir
Bu operasyonlar neden sürekli olarak yapılmak zorunda kalıyor
ünkü güvenlik yalnızca suç ortaya çıktıktan sonra sağlanabilecek bir şey değildir.
Polis suçluyu yakalar.
Savcı soruşturur.
Mahkeme hüküm verir.
Devlet görevini yapar.
Peki suçun ortaya çıkmasına elverişli toplumsal zemini kim ortadan kaldıracak
İşte meselenin asıl önemli tarafı burada.
Bugün İçişleri Bakanlığı'nın yaptığı mücadeleyi desteklerken, ekonomi ve eğitim politikalarını da konuşmak zorundayız. ünkü bu alanlardaki sorunlar çözülmeden yalnızca güvenlik operasyonlarını artırmak, iyi niyetli ve gerekli bir çabayı sürekli tekrarlanması gereken bir mücadeleye dönüştürebilir.
Bir başka ifadeyle;
Sonuçları temizlemek zorunda kalıyoruz ama sebepleri yeterince değiştirmiyorsak, temizlediğimiz alan yeniden kirlenebilir.
Bugünün gençlerine bakalım.
Bir tarafta yıllarca "çalış, oku, meslek sahibi ol, emek ver" deniliyor.
Diğer tarafta genç, üniversiteyi bitiriyor; aldığı ücretle bağımsız bir hayat kurmanın ne kadar zor olduğunu görüyor.
Ev fiyatlarını görüyor.
Kira fiyatlarını görüyor.
Temel ihtiyaçların maliyetini görüyor.
Sonra eline telefonunu alıyor.
Karşısına bambaşka bir dünya çıkıyor.
Lüks otomobiller...
Pahalı evler...
Sınırsız tüketim...
Bir gecede kazanılmış gibi sunulan paralar...
Ve zaman zaman suçla, güçle, kuralsızlıkla iç içe geçmiş hayatların bile "başarı hikâyesi" gibi pazarlanması...
Televizyonun, sosyal medyanın ve dijital dünyanın etkisi burada küçümsenemez.
Elbette sosyal medyada lüks hayat gösteren herkes suçlu değildir. Zengin olmak da suç değildir.
Mesele başka.
Mesele, gençlerin zihninde emek ile elde edilen hayat ile gösterilen hayat arasındaki uçurumun giderek büyümesidir.
Bir genç çalışmanın karşılığını alamadığını düşünürken, kuralları aşarak zenginleşen insanların görünürlüğü artıyorsa burada yalnızca ekonomik değil, sosyal ve ahlaki bir problem de oluşur.
Bu durum hiç kimseyi suç işlemeye mecbur bırakmaz.
Ama devletin, suçla mücadeleyi yalnızca "suç işlendikten sonra" yürütmemesi gerektiğini gösterir.
ünkü aynı şekilde eğitim de bu mücadelenin bir parçasıdır.
ocuklara yalnızca sınav kazandıran değil, dijital dünyanın manipülasyonlarını fark etmeyi, emeğin değerini, hukukun üstünlüğünü, sorumluluğu ve toplumsal dayanışmayı öğreten bir eğitim sistemi gerekir.
Aileyi korumak istiyorsak aileye yalnızca güvenlik kamerasından bakamayız.
Ailenin gelirine de bakmalıyız.
ocuğun okuluna da bakmalıyız.
Gencin geleceğe ilişkin beklentisine de bakmalıyız.
alışan insanın emeğinin karşılığını alıp almadığına da bakmalıyız.

66