Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron; Atina'da, kendini tutamayıp Türkiye'yi tehdit etti. "Türkiye, Yunanistan'ı tehdit ederse Yunanistan'ın yanında oluruz. Egemenlik tehdit edilirse, bilin ki burada olacağız."

Macron bununla da yetinmedi, "Yunanistan'ı nükleer şemsiye altına alma" sözü de verdi. Elbette Rusya buna çok sert reaksiyon gösterdi ama Macron'un asıl hedefi Türkiye idi ve aslında bu çıkışı, Türkiye'yi nükleer saldırı ile tehdit etmeye dönük bir bilinçaltını yansıtıyordu.

Düşünün; karısından tokat yiyen ve Trump'ın diline düşen, küresel politikalarda hiçbir ağrılığı olmayan, gördüğü her kalabalığa karışıp öne çıkmak için uğraşan, G20 zirvelerinde Cumhurbaşkanı Erdoğan'dan azar işiten Macron'dan söz ediyoruz.

Sözleri de tehditleri de bizim için önemsenecek biri değil. Zira onun liderliğinde Fransa, 21. yüzyılın en büyük kaybedeni olmaya doğru gidiyor. Orta Afrika ülkelerinin tamamından kovuldu. Eski sömürgeleri bile onu ciddiye almıyor.

Afrika'daki kaynakları kaybeden Fransa'yı büyük bir ekonomik kriz bekliyor. Jeopolitik olarak hem Afrika'da hem Ortadoğu'da eski nüfuzunu büyük oranda yitirdi. Küresel iktidar alanında Macron'u ciddiye alan, Fransa'yı merkezi gören bir anlayış da kalmadı zaten. O her masada, her cephede, her zirvede bir "küçük oyuncu" olarak görülüyor.

Macron tipi liderler yüzünden Fransa, İkinci Dünya Savaşı sonrası elde ettiği bütün kazanımlarını harcadı. 21. yüzyılda yeniden kurulan küresel iktidar alanında payı olağanüstü ölçekte küçüldü. Ve öngörülebilir gelecekte bu küçülme devam edecek.

Fransa, Türkleri düşman bildiği her yerde kaybetti. Birinci Dünya Savaşı sonrası, İngilizlerin yol açmasıyla, Yunanistan'ın kuyruğuna takılıp Gaziantep, Şanlıurfa, Kahramanmaraş'ı işgal etti. Ama Anadolu direnişi başladığında ilk kaçan onlar oldu.

Fransa'nın sancıları çok fazla. Afrika'da terk etmek zorunda kaldığı her yerde Türkiye var. Orta Afrika ülkeleri Türkiye ile yakınlaştıkça Fransa'yı daha da dışlıyor. Bunun yol açtığı öfke, Macron tarafından Türkiye'ye yöneltiliyor ama pek ciddiye alınmıyor.

Çünkü Fransa, küçük oyuncularla oyun kurmak zorunda bırakılmıştır. Yunanistan gibi, Rum kesimi gibi, PKK gibi, benzer terör örgütleri gibi. Akdeniz'de bile Fransa'nın Türkiye'ye karşı bir caydırıcı güç olması imkânsız hale gelmiştir.

Suriye'de atıp tutan, YPG'ye her türlü desteği veren, YPG'yi ayakta tutmayı namus meselesi gören, Lafarge şirketi ile terör örgütüne binlerce kilometre yeraltı tünelleri inşa eden Fransa, Suriye'deki gücünü iki haftada kaybetti. Hep yanlış adreslere oyandı, "ortakları" kaybedince o da bulunduğu bölgelerde bitti.

"Yunanistan'ı nükleer şemsiye altına alma" çıkışı Fransa için intihar olabilir. Sanırım bu sözün ne anlama geldiğini, nasıl bir tehdit dili olduğunu, sonuçlarının nerelere varabileceğini iyi düşünmediler.

Bu söz, Rusya'ya karşı değil, Türkiye'ye karşı söylendi. "Nükleer koruma" sözü nükleer saldırı tehdidini söyleme biçimidir ve not edilmiştir. Böyle bir tehdit ilk kez dile getiriliyor.

"Türkiye saldırırsa Yunanistan'ın yanında olacağız" cümlesi bile yeterince düşmanlık içerirken, yeterince abartılı iken, aslında havaya söylenmiş bir sözken, nükleer tehdit büyük bir kırılmaya neden olacaktır.

Türkiye'yi nükleer silahla tehdit eden bir ülkenin, bundan sonra, Balkanlar'da, Akdeniz'de, Ortadoğu'da, Afrika'da uykuları kaçırılacaktır. Türkiye bunu yapar ve yapacaktır. Ama sabırla, ama sessizce, ama gürültü çıkarmadan, ama çok iyi bir zaman planlamasıyla...

Türkiye, Macron'un hafifliklerini çok önemsemez. Ama Fransa'nın Yunanistan'la savunma ortaklığı ile, iki ülkenin, Türkiye'nin batısında bir Cephe inşa etme planlarıyla ciddi anlamda ilgilenecektir.

Doğu Akdeniz'de, Adalar Denizi'nde (Ege) Trakya'da tehditlerin kaynağına inecek ve hazırlıklarını yapacaktır. Bu hazırlık savunma mı olur, başka türlü mü olur, bunu Atina'nın çok iyi bildiğini düşünüyoruz.

Yunanistan'ın ve Rum Kesimi'nin İsrail ile yaptığı askeri ortaklıklar, ülke içinde ABD üsleri kurmaları, Adalar'ı ABD-İsrail silahları ile donatmaları Türkiye için bir "yakın tehdit" olarak zaten tanımlanmıştı. Şimdi bu cepheye, İsrail ve Yunanistan adına Fransa da katıldı. Macron, ülkesini Türkiye'ye karşı cepheye sürmüş oldu.

Bir önceki yazımda aslında bu konuyu tartışmıştım. "Hürmüz'e bak, Boğazlar'ı düşün. Ege ve adalardaki askeri yığınağı İstanbul Boğazı için yapıyorlar! Öyleyse: Batı Trakya, adalar tartışmaya açılmalı. Ege'de deniz haritası yeniden çizilmeli. Anadolu "doğal sınır"larına kavuşmalı" diyerek, "yeni tehdit"in fotoğrafını çekmeye çalıştım.

"Batı Cephesi"ndeki gelişmeleri ısrarla ve ısrarla tekrar ve tekrar gündemde tutmamız lazım: İsrail, Yunanistan, Rum Kesimi bir ortak cephe kurdu. Askeri anlaşmalar, tatbikatlar yapıyorlar. Bunu Türkiye'ye kaşı yaptıklarını artık gizleme ihtiyacını duymuyorlar. Doğu Akdeniz'den Karadeniz'e kadar uzanan bir Batı Cephesi şekillendiriyorlar. NATO üssü dediğimiz yerler İsrail için de üs görevi görüyor.

Bu hazırlıkları "Rusya tehdidine karşı Avrupa'yı koruma hazırlığı" diye pazarladılar. Bu büyük bir yalandı. Rum Kesimi ve Yunanistan İsrail'in garnizon ülkeleri haline getirildi. Ege'de sorun, Türkiye-Yunanistan sorunu olmaktan çıkarıldı. Bu iki ülke de vesayet altına alındı, Türkiye'ye karşı cepheye dönüştürüldü.