"Bugün sabahın erken saatlerinde İzmir, Yunanlılar tarafından işgal edilmiştir. Bu tecavüze karşı hareketsiz kalmak, din ve devlete ihanettir, vatana karşı irtikâp edilecek cürümlerin Allah ve tarih önünde affı imkânsız günahtır. Cihad, tam manasıyla teşekkül etmiş, dini farz olarak karşımızdadır.

Silahımız olmayabilir, topsuz-tüfeksiz sapan taşları ile de düşmanın karşısına çıkacağız. İstiklal aşkı, vatan sevgisi hassasiyet şuurumuz ile kalbimizdeki iman ile mücadelemizin sonunda zaferi biz kazanacağız.

Bu uğurda canını verenler şehit, kalanlar gazilerdir. Bu mutlak olarak cihad-ı mukaddestir".

•

Gelelim Gaziantep'e. Dünkü yazıyı okuyanlarımız Gaziantep'in nasıl istiklalini kazandığını okumuşlardır. Müfide Tek imzalı yazıyı özetleyerek, vatan sevgisinin imandan geçtiğini tarihe not düşelim:

"Dokuz aydır o küçük kasaba, dibi olmayan bir fıçı gibi Fransızların, kafile kafile, akın akın getirdikleri bütün askerleri yuttu.

Frenkler, karşılarında topu topu bir avuç insan görüyorlardı ve bu zavallıların kumandanı yoktu; topu, zırhı, silahı yoktu.

Hangi kabiliyetle, hangi mucize ile bu kadar zaman dayanabiliyorlardı. O bir avuç ahaliyi ezmek için ne mümkünse hepsi yapıldı.

Şehri muhasara ettiler, demir tellerle ördüler, aç bıraktılar... Halk, bahçelerindeki fıstıkların meyvesiyle karınlarım doyurdu. Fakat dallarıyla Frenkleri dövdü.

O zaman Frenkler, Türk toprağında olduklarını anladılar! Karşılarında yalnız bir avuç insan vardı! Silahsızdılar, müdafaasızdılar, azdılar; bir avuç Türk'tüler!