"Anlarsa uzağım yakınımdır, anlamazsa yakınım uzağımdır" Gökhan Ergür'ün "Halden Anlamak" kitabını okurken, bu söz zihnimde dolaşıp durdu.

Halden anlamak gittikçe güçleşmekte! Bu zorluğu insanoğlu kendi kendine icat etti. Kimse zihnimize, aklımıza, vicdanımıza, amentümüze baskıyla aşı yapmadı, zerk etmedi.

Bu musibete insanoğlu kendisi kapı araladı, hatta aralamadı, arkasına kadar açtı. Hem de kendi muhakemeyi aklıyla. Ardına kadar açılan kapıdan elbet her türlü musibet akar durur.

Neyse lafı uzatmayalım ve kitaptan; "Bizi Psikologların Elinden Kim Kurtaracak" başlıklı yazıdan alıntı yapalım:

.................

Özellikle modern dönem ve sonrasında insan yolunu ve yönünü kaybetti. Nereye, nasıl hangi yollarla ve en önemlisi de hangi amaçla gideceğini unuttu; yolu, yönü ve anlamı soracağı, danışacağı kimsesi kalmadı. Sahiden etrafımızda büyük kalmadı.

Vaktiyle mahallede, köy derneklerinde, akşam oturmalarında, dost meclislerinde gördüğümüz büyükler yavaş yavaş kendi içlerine çekildi. Sayıları azaldı ve belki de kayboldular. Sadece büyükler değil, dostlarımız da kayboldu.

Haftanın 6 günü var gücüyle çalışan, eve yorgun ve mutsuz dönen, akşamları cep telefonuyla ya da ucuz dizilerle kendini uyuşturan insanın ötekine uzanacak, derman olacak gücü ve kuvveti kalmadı. Artık herkes kendi dünyasında, kendi dertleriyle ve kendi çıkmazıyla baş başa.

Dolasıyla büyük bir yalnızlık yaşıyoruz. Bizi bu dünyada güçlü ve ayakta tutan şey ötekiyle kurduğumuz bağlardır fakat insanlarla olan bağlarımızı yitirdik, kimsesizleştik.