Bûtî, önceki yazımda tanıttığım kitabı, taklidi caiz görmeyen ve mezhepleri reddeden Elbânî ve benzerleri için yazmıştı. Benim böyle bir düşüncem olmadığına göre kitabın bana karşı olması mümkün değildi, ama kitabı çeviren D.A.K. böyle gösterdi, yazdığı çok uzun (neredeyse kitap kadar) girişte bana etmediği hakaret ve iftirayı bırakmadı.

Konya'daki arkadaşlar bir fitneyi söndürmek için Kayapınar'a, "Benimle birlikte konuyu tartışma" teklifi götürdüler, kabul etti, beni de davet ettiler, toplantı başladı ama Kayapınar ortalarda yok. Ben konuşmaya başladım, taraftarları onu arayıp bir terzi dükkanında bulmuşlar, hayli zorlamışlar ama yine de gelmemişti. Meğer işin içinde başka bir plan varmış, bunu yıllarca sonra öğrendim.

Buraya, merhum dostum, dava arkadaşım Ahmed Gürtaş'ın "Mezhepsizlik Yaygarası isimli kitabından bir aktarma yapacağım:

"22 Ocak 1977 Cumartesi günü Konya'da, Konya İmam-Hatip Okulu Mezunları Derneği'nin yıllık mutad toplantısı yapılacaktı. Bu vesile ile, Dernek, Konya İmam-Hatip Okulu mezunu olan Muhterem Hayreddin Karaman'ı hem kongreye hem de bir konferansa davet etti. Muhterem Karaman, daveti kabul etti ve 21 Ocak 1977 günü Konya'yı teşrif etti. O gün cuma namazından evvel Konya'nın en büyük camilerinde Kapı Camii'nde büyük bir huşû içinde dinlenen çok müessir bir va'z verdi. Cuma günü akşamı da Konya İl Müftülük Salonunda, din eğitimcisi ve din görevlisi meslektaşların ve din eğitimi öğrencilerinin katılacağı bir sohbet toplantısı tertip edildi. Sohbetin konusu, daha çok mezhepsizlik meselesi idi. Şahısların arkasından önceleri dedikodu şeklinde yürütülen, Mezhepsizlik kitabı ile de alenî hale getirilen bu propaganda, öğretmen, öğrenci ve halk arasında huzursuzluk kaynağı olmaya başlamıştı. Binaenaleyh meseleyi açıkça ve ilmî ölçüler içerisinde, bu konuda yapılan isnatların en büyük hedefi olan Muhterem Hayreddin Karaman'ın da iştirak edeceği bu toplantıda konuşmanın büyük faydası vardı.

Fakat sohbetin huzur ve sükûn içinde devam etmesi halinde gerçeklerin ortaya çıkacağından endişe eden bazı kimseler, bir kısım gençleri kandırıp inandırarak, bu sohbeti sabote edip yaptırmamak üzere tertibat almışlar. Bu gençler evvela sigortaları söküp salonu karanlıkta bırakarak işe başladılar. Bu ârıza hemen giderildikten sonra fasılasız 5 saate yakın bir müddet devam eden bu sohbet esnasında, sık sık sorular soruldu. Bu soruların büyük bir kısmı da, cevap arayıcı olmaktan ziyade ittiham edici mahiyette idi. Hatta hakaretâmiz tarzda sorulanlar da eksik değildi. Buna rağmen Muhterem Karaman'ın sabır ve dirayeti sayesinde hiçbir soru cevapsız kalmadığı gibi, hiçbir olay da çıkmadan, sohbet sona erdirilebildi."

Anlatılan olaylı sohbet toplantısının üzerinden yıllar geçmiş, o zaman belli bir guruba veya partiye bağlı oldukları için anlamadan, dinlemeden, dolduruşa gelerek bize muhalif olan gençlerin de çoğu, gerçekleri anlama imkânı bulup önemli değişim geçirmişlerdi. Bu gençlerin bir kısmı tüccar ve sanayici olmuş, Konya MÜSİAD şubesinde de görev almışlardı. Aklımda yanlış kalmadıysa 28 Şubat postmodern darbesinden sonra beni bir konferans için Konya'ya davet ettiler. Yemekte, yolda, her fırsatta birkaç genç benimle teke tek konuşmak istediler ve konuşma imkanı verebildiklerim o gecede yaptıkları ve daha önce, daha sonra aleyhimde söyledikleri, yapıp ettikleri yüzünden benden helallik istediler; ben de buna benzer durumlarda söylediklerimi onlara da tekrarladım: "Siz iyi niyetli idiniz, dini gayretiniz sizi bu davranışlara itti, beni de kötü, zararlı, engellenmesi gereken biri olarak biliyordunuz; asıl sorumlu olanlar, gerçekleri bildikleri halde sizleri bu yollara sevk edenlerdir, sizlere elbette hakkımı helal ediyorum".

Aynı gün yemek yerken yanıma, kadim dostum, hem hocam hem de talebem olan Hafız Hasan Hüseyin Varol (1934-2023) oturmuştu. "Size yıllardır bende sır olarak kalan bir bilgiyi aktarmak istiyorum" diyerek söze başladı ve şunları söyledi:

"Siz o tartışmalı toplantıya geldiğinizde, toplantının yapılacağı gecenin gündüzünde bana bir genç geldi. "Hocam sizinle yalnız görüşmek istiyorum" dedi, bir odaya çekildik. Benden söyleyeceklerinin gizli kalması için söz aldı ve şunları söyledi: 'Hocam, bana bu gece Hayreddin Karaman'ı vurma vazifesi verildi, o konuşurken birisi sigortayı sökecek, ortalık karanlık olunca ben kürsünün hemen yanında olup onu vuracağım, sonra karanlıktan istifade ederek ortalıktan kaybolacağım. Önce bu vazifeyi cihat bilerek kabul ettim, sonra içime bir kurt düştü, 'Acaba yapacağım iş meşru mu, caiz mi sorusu aklıma takıldı, sormak için de sizi seçtim, bana ne dersiniz' Gençten bunları duyunca içim ürperdi, korktum, fakat belli etmemeye çalıştım. Kendisine şu cevabı verdim: 'Bu Hayreddin Karaman'ı ben yıllardan beri tanırım. Hem İmam-Hatip Okulunda Kur'an öğretmeni olduğum için onun derslerine de girdim hem de aynı tarihte bir gurup arkadaş ile sabah namazlarından sonra ondan bazı medrese ilimlerini okuduk. Şimdi bu bilgime dayanarak onun mümin olduğuna şahitlik ediyorum ve Allah Kur'an-ı Kerim'de, Bir mümini kasten öldürenin cezası devamlı kalmak üzere cehennemdir buyuruyor. Artık gerisini sen bilirsin!' Genç beni dikkatle dinledikten sonra 'Hocam ben şu tabancayı bir yere atıp Konya'dan uzaklaşacağım, bu işten vazgeçtim, konuştuklarımızı kimse duymasın' diyerek yanımdan ayrılıp gitti."