Sen...

Bulanık bir hikâyeydin benim için.

etrefilli kıvrımlarında ağır yenilgiler aldım. Kameranın flu görüntü netleşene kadar geri çekilmesi gibi, bazen geri çekilip baktım, izledim, yorumladım. Yerimde huzursuzca çabaladım. Bazen de doludizgin bindim atının terkisine; havalandım da havalandım. Bu bir rüya olmalıydı, bir hayal, bir umut... Kaçan kovalanır mıydı, kovalanan kaçar mı, öyle bir şey işte. Ve ben yakalandım.

Öyle kocaman değildi hayallerim. Küçük bir tebessüm, bir dağ lalesi, masum bir çocuk, gökyüzüne uçurulan uçurtmalar, balonlar, sallanan salıncaklar ve el ele yürünen kaldırımlar, yollar... Sahipsiz mekânların yeşertileceği, boş kalmış meydanların doldurulacağı yolculuklar... Hiç konuşmadan sessizlikle atılan adımlar... Her hâlin kâle indirilemeyen halini, derin bir nefesle sonsuzluğa taşımalar... Sessiz, sözsüz bir hâlleşme, tebessümle dolu bir iz. Daha ne olsun!

Bazen bir şeylerin böylesi, gelip oturuyor içinize. Buluşulmamış, görüşülmemiş, bir çay içilmemiş haliyle.

Ömür boyu diye verilen sözlerin unutulmasının yanında, hiç düşünmediğiniz, hayal etmediğiniz bir atmosferin yıllarca sürmesi ne muazzam bir eşik. Ve her iki dünya arasında mekik dokuyan ruhların, kendini tamamlama hikâyesidir bu anlattığım. Tamamlamak, tamamlanmakla kâim oysa. İyileşmek, iyileştirmekle olduğu gibi.

Bir ömre neler neler sığıyor baktığımızda. Bir gönle kimler kimler giriyor. Sait Faik'in Tüneldeki ocuk hikayesinde, tramvaya ilk kez Tünel'den binen çocuğu anlattığı satırlar geldi aklıma. Hikâyeyi bilenler bilir. Ama sonunda şöyle bir paragraf var: