Çirkin bir alimin hikayesini anlatırlar...
O kadar çirkin olduğuna inanırmış ki, öğrencilerini korkutmamak için maske takarmış...
Nasıl bir maske mi
Işıl ışıl ve tertemiz yüzlü bir genç maskesi...
Öyle bir maske ki, alim yapıp ettiklerini de o yüzün vaat ettiklerine uydurmaya çalışırmış...
Gel zaman, git zaman...
Öğrencilerinden biri hocalarının yüzünü bir maskenin ardına sakladığını fark etmiş ve bir boşluğunu bulup maskeyi çekip alıvermiş.
Adam perişan halde elleriyle yüzünü saklamaya çalışırken...
Öğrenci şaşkınlıktan küçük dilini yutmuş...
Sonra fısıldamış: "Efendim niye tıpatıp kendi yüzünüze benzeyen bir maske takıyorsunuz."

***

Bizim yüzümüz...
Bizim değildir...
Anlayamayız çoğu zaman ne olduğunu, nasıl olduğunu, neye benzediğini, nasıl göründüğünü...
Hatta kendi yüzümüzü kendimizin gördüğü pek nadirdir, aynalar aldatır...
Yüz, bakanındır daha çok...
Bakan çizer onun hatlarını da, anlamını da...
Ama gelin de bunu yüzün sahibine anlatın...

***

Bu Pazar günü "yüz"den bahsedeyim dedim...
Kolay değil tabii...
Çünkü kadın erkek fark etmiyor; yüzlerimiz ya boyalar, örtücüler vesaire ile ya sakal, bıyıkla ya da mimiklerle makyajlıdır.
Karşımızdakinin bakışlarından önce zırhlanır yüzümüz...
Saklanır, gizlenir, değişir, örtünür...
Neyi saklarız
Yüzün içine sinmiş hayat tecrübemizi...

***

Neden yüzden bahsetmek istediğime gelince...
Geçen gün sosyal medyada rastladım...
Bir genç kız anlatıyordu...
Nişanlısı bir gün dönüp "niye çok makyaj yapıyorsun, bence gerek yok" demiş.
Kız önce şaşırmış, sonra "böyle kendimi daha iyi hissediyorum ama sen istiyorsan, makyajsız deneyeyim" diye karşılık vermiş...