Zamanı gelmiş de geçiyordu aslında...
Ama bazı veliler o kadar çok konuşuyor, o kadar ön plana geçiyorlar ki...
Öğretmenler bir türlü gördüklerini, yaşadıklarını, tecrübe ettiklerini doğru düzgün anlatamıyorlardı...
Artık onlara kulak verme zamanı!

***

Yazacağım şey hoşunuza gitmeyecek, biliyorum...
Günümüzün çocukları YALNIZLAR...
Evde, odalarında, aile ortamlarında, gezme tozma sırasında...
Hep yalnızlar...
Kalabalık aileler ve kardeşler arasında da sesleri boğuluyor...
Anne baba mı
Onların çok işi, çok derdi, çok ezberi var...
Birbirlerini anlamaya yanaşmayan, hatta anlayamayan yetişkinler, çocuklarına bakıp ne görebilirler

***

Annelerin yalnızlığı da ayrı konu...
Ya çocuklarının dertlerini parıltılı masallarla geçiştiriyorlar ya da sık sık öfkelenip bunalıyorlar.
Çocukları hayranlıkla izliyorum...
Neden mi
Çoğu kendi ruhsal söküğünü kendisi dikiyor...

***

Okul en hakikisinden sosyal ortamdır...
İşte orada duygular çatlayıveriyor...
Orada bütün arızalar çırılçıplak ortaya çıkıyor...
Okul yöneticileri, rehber öğretmenler, sınıf öğretmenleri...
Politik ayrışmalarını bir yana bırakıp tecrübelerini, gözlemlerini anlatmalılar...
Patırtıya değil, doğru düzgün konuşmaya ihtiyaç var.

***

Tam bunları yazmaya başlamışken meslek lisesi öğretmeni bir arkadaşım yazdı:
"Olaya bak...
Bir öğrencimiz bahçede paslı demirlerle oynarken bacağını kesmiş...
Aileyi aradık, sağlık ocağında buluşalım, aşı olacak dedik, gelemediler...