Sorarsan...
"Yapay zekâyı kullanıyorum ama işimin yaratıcı kısmını ona yaptırmam" der gençler...
Sorarsan...
Tıpkı MIT Technology Review'ın "YZ Kuşağı" sayısındaki ankete cevap veren ergenler gibi "Şarkımı veya resmimi yapay zekâya yaptırmam" diyenler dikkat çeker...
Yetişkinler mi
Sorarsan...
"Her şeye izin versem, doktorum olmasına izin vermem" derler...

***

Hepsine "Külahıma anlat" dedim içimden...
Görüyorum işte...
Şimdiden şarkıları yapay zekâya yaptırıp çok eğleniyorlar...
Projelerinde en yaratıcı bölümlerde üzerlerine birden üşengeçlik(!) geliyor, işi yapay zekâya devrediyorlar...
Üniversite birinci sınıflara ders veren bir arkadaşım mesaj attı geçen gün: "Gelecek falan gelmeyecek, çünkü çoktan geldi. Geçen dönem biterken yaptığım sınavda yüz kâğıdın 80'i yapay zekâydı; bu yılı çok merak ediyorum, yüzde yüz olur mu acaba"

***

"Yapay zekânın asla doktorum olmasını istemem" diyenler mi
Kendi aralarında doktorlarının da yapay zekâya sorduğunu gördüklerini anlatıp gülüşüyorlar...
Metabolik bir hastalığını, diyabetini falan yapay zekâya takip ettirme imkânı olup da ettirmeyecek 20-35 yaş arası bir hasta düşünemiyorum...
Çoktan "E zaten doktor da onu yapıyor" diye konuşmaya başladılar bile...
Medyaya yansıtılan lacivert havalar (insan zihni ve iradesine ilişkin üstün tercihler yani) gerçek hayatta en çabuk gözden çıkarılanlar olur genellikle...

***

Anlayan anlamıştır...
Yapay zekâ gerçeği üzerine bir şeyler söylemiyorum...
İnsanın bin bir "hile"yle dolu psikolojisine ve yapay zekânın hayatımızdaki geleceğine dair